ขณะที่เย่เป่ยเฉินก้าวออกมาจากห้องน้ำ ด้านนอกก็มีเสื้อผ้าเตรียมพร้อมไว้แล้ว
หวังหรูยานหายหน้าไปอย่างไร้ร่องรอย พอเย่เป่ยเฉินเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ทั้งคนก็ดูเปลี่ยนโฉมไปทันที
"ศิษย์น้อง เปลี่ยนชุดแล้วก็ดูหล่อนะ"
ทันใดนั้น เสียงของหวังหรูยานก็ดังขึ้น เธอถือแก้วไวน์แดงในมือ เลียริมฝีปากสีแดงระเรื่อ
"ศิษย์พี่หญิง ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่?"
เย่เป่ยเฉินตกใจเล็กน้อย
"หึหึ ทำไมฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะ?" หวังหรูยานหัวเราะเบา ๆ
"ฉันนั่งอยู่ที่นี่ครึ่งชั่วโมงแล้ว เธอเองนั่นแหละที่ไม่เห็นฉัน"
หวังหรูยานยืดกายอย่างเกียจคร้าน แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นจากโซฟา
"ศิษย์น้องช่างใจกว้างเหลือเกิน เปลี่ยนเสื้อต่อหน้าฉัน หนุ่มน้อยก็ไม่อายบ้างเลย"
เย่เป่ยเฉินรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย กล่าวว่า "ศิษย์พี่หญิง เมื่อกี้ผมไม่เห็นท่าน"
"ไม่เห็นก็ไม่เป็นไร ยังไงก็ไม่ใช่ไม่เคยเห็น" หวังหรูยานหัวเราะ เธอก็ไม่ได้เย้าแหย่เย่เป่ยเฉินต่อ กลับเปลี่ยนเรื่องกล่าวว่า "นับจากนี้ จวนเจียงหนานอ๋องก็จะเป็นจวนของตระกูลเย่ของเธอแล้ว ข้าคนในจวนเจียงหนานอ๋องทั้งหมด ฉันก็ได้สั่งปลดออกไปหมดแล้ว"
"ไว้ฉันค่อยหาคนที่มีภูมิหลังสะอาดมาให้อีกชุด เป็นคนรับใช้ให้ตระกูลเย่ของเธอ"
"ศิษย์พี่หญิง แบบนี้จะไม่มีปัญหาหรือครับ?" เย่เป่ยเฉินรู้สึกลังเล
หวังหรูยานค่อย ๆ เดินตรงมาหาเย่เป่ยเฉิน กล่าวอย่างอาจหาญว่า "เธออยู่ได้อย่างสบายใจเลย จากนี้ไปไม่มีจวนเจียงหนานอ๋องอีกแล้ว มีแต่จวนตระกูลเย่เท่านั้น!"
"ไปเถอะ ฉันจองโรงแรมไว้แล้ว พาเธอไปกินข้าว"
ทั้งสองเดินออกจากห้องไปเรื่อย ๆ ภายนอกถูกทำความสะอาดจนหมดจดตามคาด ไม่มีกลิ่นคาวเลือดหลงเหลืออยู่เลย
ยังมีสาวใช้โฉมงามเรียงแถวเป็นระเบียบอีกด้วย "พวกนี้คือสาวใช้ของฉันทั้งหมด ให้พวกนางคอยรับใช้เธอไปก่อน ถ้าคนไม่พอ ไว้ฉันจะไปหามาให้อีกชุด"