ทุกคนในจวนตกใจสุดขีด ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพุ่งเข้าไปในห้องควบคุมกล้องวงจรปิด สีหน้าเต็มไปด้วยความตะลึงเมื่อมองภาพบนจอ: "ผมให้เวลาสามชั่วโมง เขามาถึงเร็วยังงี้ได้ยังไง?"
"เดี๋ยวนะ เขาขึ้นเกาะมาได้ยังไง?"
"เรียกภาพกล้องวงจรปิดบริเวณทะเลสาบให้ฉันดูหน่อย"
ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้น
คนในห้องควบคุมรีบดึงภาพบันทึกจากกล้องบริเวณทะเลสาบขึ้นมาดูทันที
ไม่ดูไม่รู้ พอดูแล้วถึงกับตกใจ
แทบทุกคนในห้องควบคุมล้วนตะลึงงัน อ้าปากค้าง
เย่เป่ยเฉินเหยียบกิ่งไม้ต้นหนึ่ง ลอยข้ามผิวน้ำมาได้ยังไง?
พูดให้ถูกคือ เขาพุ่งมาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเรือเร็วเสียอีก
"เจ้าเด็กนี่!"
มุมตาของชายวัยกลางคนกระตุกอย่างรุนแรง แล้วเอ่ยด้วยเสียงเยียบเย็น: "เตรียมเหล้าพิษ เปิดประตู ให้เขาเข้ามา"
เสียงเพิ่งจะจบลง ประตูเหล็กใหญ่ของเขาหลงหูก็เปิดออกทันที
เย่เป่ยเฉินหรี่ตาลง ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว ค่ำคืนกำลังมาเยือน
รอบด้านสว่างไสวไปด้วยแสงไฟสปอตไลท์หลากหลาย สาดส่องมาที่เขาจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
เย่เป่ยเฉินไม่หวาดกลัว ก้าวยาวๆ เดินเข้าไปในเขาหลงหู
ไม่นานก็มีกลุ่มคนติดอาวุธปรากฏตัวอยู่ข้างหน้า!
พวกเขานำเย่เป่ยเฉินเดินผ่านสวนดอกไม้ มาถึงห้องโถงใหญ่แห่งหนึ่ง
รอบด้านเต็มไปด้วยชายฉกรรจ์ถือปืนพร้อมรบ แต่งกายเต็มยศถึงฟัน
ชายวัยกลางคนจากห้องควบคุมกล้องปรากฏตัว ท่ามกลางเหล่าลูกน้องติดอาวุธครบมือ รายล้อมมาอยู่ตรงหน้าเย่เป่ยเฉิน
"เป็นแก?"
วินาทีที่เย่เป่ยเฉินเห็นคนผู้นี้ แววตาเย็นชาดั่งเลือด