"พี่ใหญ่มีอันตราย?"
เย่เป่ยเฉินตกใจ รีบโทรหาหวังหรูยาน แต่ก็มีแต่เสียงแจ้งว่าไม่อยู่ในพื้นที่ให้บริการ
เมื่อนึกได้ว่าพี่สาวคนที่สิบกำลังมีอันตราย เย่เป่ยเฉินไม่ลังเลแม้แต่น้อย พุ่งขึ้นรถออดี้ A8 คันนั้นโดยไม่หันกลับมามอง
เหยียบคันเร่งเต็มแรง มุ่งหน้าไปทางจินหลิงด้วยความเร็วสูง
หลินเซียวตะโกนใส่หลังเย่เป่ยเฉินเสียงดัง:"ไอ้หนูเย่ รอดูไปเถอะ เรื่องระหว่างเราไม่จบง่ายๆ!"
......
หานจินหลงกับหานเยว่ ปู่หลานสองคน มาถึงสนามบินนานาชาติเจียงหนาน เตรียมขึ้นเครื่องบินส่วนตัวกลับจงไห่
เพิ่งจะนั่งลงบนเครื่องบินส่วนตัว!
หานเยว่ก็อดไม่ได้ที่จะพูด:"ท่านปู่ ทำไมต้องเกรงใจคนๆ นั้นด้วยล่ะ?"
"หนูว่าเขารู้ตัวตนของเราแล้วพูดแบบนั้น ก็แค่อยากเรียกร้องความสนใจจากท่าน"
หานเยว่ทำปากยู่:"ด้วยฐานะของท่าน กับเครือข่ายและอำนาจของตระกูลหานเรา แค่คำพูดเดียว ก็ทำให้เขาไม่ต้องดิ้นรนไปอีกสามสิบปีได้เลย"
"คนแบบนี้ หนูเจอมามากแล้ว"
หานเยว่พูดอย่างมีเหตุมีผล ราวกับประทับตราป้ายให้เย่เป่ยเฉินไปแล้ว
"เยว่เอ๋อร์ เธอก็มีอคติมากไปหน่อย หนุ่มคนนี้ ไม่ธรรมดาเลย" หานจินหลงส่ายหน้ายิ้มๆ
"หึ จะไม่ธรรมดาตรงไหน" หานเยว่ทำหน้าดูถูก
หานจินหลงพูดเสียงเรียบ:"เธอไม่สังเกตหรือไง ว่าคนในนั้นพอรู้ตัวตนของปู่แล้ว ต่างก็ให้ความเคารพกันหมด มีแต่หนุ่มคนนั้นเท่านั้น ที่ยังกล้าวิจารณ์อาการป่วยของปู่?"
"เขาก็แค่อยากเรียกร้องความสนใจจากท่านปู่" หานเยว่ส่ายหน้า