"เจ้าหนูน้อย ปรมาจารย์ยุทธ์มิอาจลบหลู่ แค่วาจาเช่นนี้ ข้าก็ฆ่าเจ้าได้แล้ว!" หยางเทียนเสวียนหน้าถมึงทึง เขากระทืบเท้า พื้นกระเบื้องหน้าประตูโถงใหญ่ของจวนอ๋องแตกกระจายเสียงดังสนั่น
รอให้ทุกคนได้สติ หยางเทียนเสวียนก็มาอยู่ตรงหน้าเย่เป่ยเฉินแล้ว ยกหมัดชกตรงเข้าไป
"ปัง!"
เย่เป่ยเฉินไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย ยกหมัดขึ้นรับหมัดตรง ๆ
ผู้คนนับไม่ถ้วนหน้าถอดสี พลังลมปราณน่าสะพรึงพลุ่งพล่านออกมา ปะทะจนใบหน้าแสบร้อน
"หมัดหนึ่งของปรมาจารย์ไท่จี๋ เขากลับรับไว้ได้?" ผู้คนสูดลมหายใจเยือกเย็น
เจียงหนานอ๋องยิ่งขมวดคิ้วกระตุก ใบหน้าเฒ่าถมึงทึงน่ากลัว ฝันไปก็ไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มที่ห้าปีก่อนฆ่าไม่ตาย หวนคืนมาในยามนี้กลับมีพลังเทียบเท่าปรมาจารย์ยุทธ์
'น่าสงสัยว่าเขากล้าฆ่าคนเช่นนี้ เมินเฉยกฎของเจียงหนาน! เด็กหนุ่มปรมาจารย์ยุทธ์? เพิ่งห้าปี เป็นไปได้อย่างไร! ห้าปีนี้เขาผ่านอะไรมา?'
ขณะที่เจียงหนานอ๋องใจสั่นสะท้าน
"ปัง ปัง ปัง ปัง!"
เย่เป่ยเฉินและหยางเทียนเสวียนทั้งสอง แลกหมัดกันเกินสามสิบกระบวนแล้ว
หยางเทียนเสวียนยิ่งสะเทือนใจ หนังตากระตุกแรง คิดว่ากระบวนเดียวจะเอาชนะเย่เป่ยเฉินได้ แต่ไม่คาดว่าอีกฝ่ายจะน่ากลัวถึงเพียงนี้
"เล่นพอแล้ว ไปเกิดใหม่เถอะ!"
ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนจับจ้อง เย่เป่ยเฉินก้าวเท้าหนึ่งก้าว มาถึงตรงหน้าหยางเทียนเสวียน ยกหมัดทุบลงไป
"ตึง!"
หยางเทียนเสวียนยกมือขึ้นรับโดยสัญชาตญาณ
"แกร๊ก"
เสียงแตกดังชัด แขนของปรมาจารย์ไท่จี๋ผู้นี้ หักโดยตรง
พลังยังคงฟาดต่อไป ตกลงบนศีรษะของหยางเทียนเสวียน ปรมาจารย์ไท่จี๋ผู้นี้ทนไม่ไหว เสียง 'ตูม' ดังกึกก้อง เข่าทรุดอ่อนลง คุกเข่าลงกับพื้น กระแทกเป็นหลุมลึก