"คุณ!!!"
เว่ยเยียนหรานโกรธจนพูดไม่ออก ตอนอยู่ที่เมืองหลง นางเย่อหยิ่งราวกับนกฟีนิกซ์บนฟ้า
เจอซ่งฉางเฟิงคนหนึ่งก็ช่างเถอะ!
ยังมีหนุ่มน้อยอีกคนที่ไม่รู้จักดีชั่วเอาเสียเลย
นางอัดอั้นจนน้ำตาคลอ
เกือบร้องไห้ตรงนั้น!
กัดฟันกรอด ๆ
'ไอ้บ้า! ไอ้โง่! ไอ้เลว! ไอ้เดรัจฉาน! ไม่สิ แกมันเลวยิ่งกว่าเดรัจฉาน!' เว่ยเยียนหรานด่าเย่เป่ยเฉินอยู่ในใจไปทั่ว
ส่วนเย่เป่ยเฉิน เขากำลังคิดว่าหลังเข้าสู่เมืองหลง จะจัดการเรื่องกับเย่หมิงหยวนอย่างไร
เว่ยเยียนหรานยังส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่ข้างหู น่ารำคาญจริง ๆ
รถไฟความเร็วสูงแล่นเร็วมาก
เย่เป่ยเฉินหลับตาพักตลอดทาง
เขาตัดสินใจแล้ว หลังเข้าสู่เมืองหลง จะตรงไปหาเย่หมิงหยวนให้รู้เรื่อง!
ส่วนเว่ยเยียนหราน ก็บ่นด่าเย่เป่ยเฉินไปตลอดทาง
เมื่อรถไฟความเร็วสูงถึงเมืองหลง เย่เป่ยเฉินรีบลงจากรถเร็วที่สุด
เดินสวนฝูงชนที่พลุกพล่าน มุ่งหน้าออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูง
"เดี๋ยวก่อน!"
เว่ยเยียนหรานตามไป วิ่งออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูง
เย่เป่ยเฉินขมวดคิ้ว ยืนนิ่งอยู่กับที่!
"อ๊า!"
เว่ยเยียนหรานวิ่งเร็วเกินไป ไม่คิดว่าเย่เป่ยเฉินจะหยุดกะทันหัน
ชนเข้ากับร่างของเย่เป่ยเฉิน!
เย่เป่ยเฉินนิ่งไม่ไหวติง แต่อกของเว่ยเยียนหรานกลับแนบชิดกับแผ่นหลังของเขาอย่างจัง
ยอดเขาสองลูกนั้นแทบจะเปลี่ยนรูป!
โชคดีที่นางของแท้ ถ้าเป็นของปลอม คงแตกคากันตรงนั้น!