"พวกเจ้าเป็นถึงขั้นปรมาจารย์ยุทธ์ด้วยหรือ?"
ชิงหลงกับจูเชวี่ยประหลาดใจยิ่งนัก
กลิ่นอายของกุ่ยอิ่งกับหานเม่ยก็เข้าขั้นปรมาจารย์ยุทธ์อย่างเห็นได้ชัด แต่กลับแผ่ความเยือกเย็นดุจผู้สิ้นลม
"หวังหรูยาน ซ่อนได้ลึกเหลือเกิน ถึงกับมีนักบู๊ระดับจงซือคอยอารักขา?" จวินอู๋ฮุ่ยเอ่ยด้วยความแปลกใจ
เขากวาดตามองสองคนนั้นอีกครั้ง กล่าวด้วยน้ำเสียงเข้มว่า "เพียงพวกเจ้าตอบรับติดตามข้า ต่อให้หวังหรูยานเสนอเงื่อนไขใด ข้าจะให้เพิ่มสามเท่า!"
"ฟิ่ว!"
ไร้คำตอบ กุ่ยอิ่งกับหานเม่ยพุ่งเข้าใส่ดุจพยัคฆ์ร้าย ตรงเข้าประชิดชิงหลงกับจูเชวี่ย ต่างคนต่างซัดหมัดเดียวหมายสังหาร
"หาที่ตาย!"
ชิงหลงหัวเราะเย็น กระดูกทั่วร่างส่งเสียงดังเปรี๊ยะ ในชั่วพริบตาพลังลมปราณภายในพลุ่งพล่าน ต่อยตอบกุ่ยอิ่งไปหนึ่งหมัด
หมัดนี้ทะลวงร่างกุ่ยอิ่งไปอย่างว่างเปล่า
"อะไร?" แววตาชิงหลงฉายประกายประหลาด
"ไม่ดีแล้ว!"
เขาหันขวับ กุ่ยอิ่งดุจวิญญาณร้ายปรากฏเบื้องหลังชิงหลง หมัดกระแทกออก
ชิงหลงหันมา หมัดนั้นปะทะอกเขาพอดี เสียงกรอบดัง ก่อนกระอักเลือด
"ถอยกรูด!"
ชิงหลงถอยร่นเจ็ดแปดก้าว สีหน้าเคร่งเครียดเอ่ยว่า "เงาติดตามร่าง เฒ่าผีสุ่จงเกี่ยวอะไรกับเจ้า?"
"ท่านชิงหลง"
คิ้วของจวินอู๋ฮุ่ยกระตุก ไม่อยากเชื่อว่าชิงหลงปราชัย
อีกด้านหนึ่ง หานเม่ยดุดันยิ่งนัก นางว่องไวแม่นยำและรุนแรง บีบให้จูเชวี่ยถอยร่นไม่หยุด