เย่เป่ยเฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง: "ลุงโจว ผมยังมีเรื่องอีกมากที่ยังจัดการไม่เสร็จ"
"เรื่องแต่งงานกับรั่วอวี๋ ไว้คุยกันทีหลังเถอะครับ"
โจวเทียนเฮ่างงไปครู่หนึ่ง
ยิ้มแห้งๆ
"ได้ ไว้ทีหลังก็ได้"
'เฮ้อ ปลาทองในบ่อน้ำ จะเป็นมังกรได้อย่างไร?'
โจวเทียนเฮ่าถอนหายใจในใจ: 'นี่คือมังกรจริงๆ ลูกเอ๋ย ดูซิว่าเธอจะคว้าไว้ได้หรือไม่'
เช้าวันรุ่งขึ้น เย่เป่ยเฉินออกเดินทางคนเดียว ไปยังจงไห่
ศิษย์พี่แปดให้เบอร์โทรศัพท์มาเบอร์หนึ่ง
บอกให้เขาติดต่อคนนี้เมื่อถึงจงไห่!
อีกฝ่ายจะจัดการให้เย่เป่ยเฉินเข้าร่วมการประชันยุทธ์ทหารในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า
จงไห่ ถูกขนานนามว่าเมืองปีศาจของหลงกั๋ว!
รถติดหนาแน่น
ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือย
ตึกสูงระฟ้า!
ความเจริญรุ่งเรืองบาดตา!
ระหว่างนั่งรถไฟความเร็วสูง เย่เป่ยเฉินกดโทรออก: "ว่า"
เพียงคำเดียวที่เรียบเฉย ทำเอาอีกฝ่ายของสายคือหานเยว่ แทบจะกระโดดด้วยความตื่นเต้น: "เย่...ท่านหมอเย่!"
"ใช่ ผมมาถึงจงไห่แล้ว" เย่เป่ยเฉินพูดเรียบๆ
เขาเคยสัญญากับหานเยว่ไว้ว่า เมื่อมาถึงจงไห่
จะไปรักษาขาทั้งสองข้างของหานจินหลงเป็นอย่างแรก!
หานเยว่ตื่นเต้นสุดขีด วางงานทั้งหมดในมือลง: "ได้ ท่านอยู่ที่ไหน ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!"
"อีกหนึ่งชั่วโมง ฉันจะถึงสถานีรถไฟความเร็วสูง"
"ได้ ฉันจะไปรับท่านเอง!"
สามสิบนาทีต่อมา หานเยว่ก็พาคนมาถึงสถานีรถไฟความเร็วสูง
คนสี่ห้าสิบคนยืนเรียงรายอยู่ข้างถนน
หานเยว่เขย่งปลายเท้ารอคอยการมาถึงของเย่เป่ยเฉิน!
สวมชุดกิฟวองชี่ทั้งชุด ท่วงท่าสง่างาม
เธอแต่งหน้าบางๆ รูปร่างได้สัดส่วน
ยืนอยู่ข้างถนนสะดุดตามาก!
"คุณหนูใหญ่ตระกูลหาน หานเยว่? เธอมาสถานีรถไฟความเร็วสูงทำไม!"