"ใช่! จำไว้ ต้องจัดการให้สิ้นซาก! อย่าให้เขามีโอกาสขัดขืนแม้แต่น้อย"
หอคอยคุนเฉินปราบนรกกล่าว "แต่ต้องใช้ร่างกายของเจ้าเป็นสื่อกลาง เพื่อปลดปล่อยพลังของข้า!"
"ดังนั้น ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ อย่าใช้มันเด็ดขาด"
"เมื่อข้าลงมือ เจ้าจะอ่อนแรงอย่างน้อยเจ็ดวัน!"
"ช่วงวันพวกนี้ เจ้าจะเหมือนคนไร้ประโยชน์"
"แม้แต่คนธรรมดาก็ฆ่าเจ้าได้ง่ายๆ"
หอคอยคุนเฉินปราบนรกเตือนเย่เป่ยเฉิน!
หากเจอศัตรูที่แข็งแกร่ง มันสามารถช่วยลงมือได้
จัดการให้สิ้นซาก!
แต่หลังจากจัดการศัตรูสิ้นซากแล้ว ตัวเองก็จะตกอยู่ในสภาวะอ่อนแรง
เย่เป่ยเฉินพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ข้าเข้าใจ"
หมายความว่าถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ หรือไม่ปลอดภัยอย่างยิ่ง เหลือศัตรูเพียงคนเดียวเท่านั้น ถึงจะให้หอคอยคุนเฉินปราบนรกลงมือได้!
ไม่อย่างนั้นมันอันตรายเกินไป
...
รถไฟความเร็วสูงแล่นออกไป
คนตระกูลเจียงหลายคนยังอยู่บนชานชาลา ยังไม่ไปไหน
"เย่เป่ยเฉิน เขาชื่อเย่เป่ยเฉิน!" เจียงปู้เฉินเข่าแตก สะบักหัก
ความเจ็บปวดรุนแรงไม่อาจกลบเกลื่อนความโกรธแค้นของเขาได้!
ในดวงตาของเขา เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย!
ใบหน้าที่หล่อเหลาเล็กน้อย บิดเบี้ยวไปหมด!
เขากลับคุกเข่าลง
และยังขอโทษเย่เป่ยเฉินอีก
ยิ่งคิดยิ่งแค้น ยิ่งอยากฆ่าเย่เป่ยเฉินตอนนี้ให้ได้ "ข้าจะไม่ปล่อยเขาไป! ข้าเจียงปู้เฉินสาบาน ตอนนี้ภารกิจอันดับหนึ่งในชีวิตของข้า คือการฆ่าเย่เป่ยเฉิน!"
เจียงซานเหอก็หยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรออก "สืบคนคนหนึ่งให้ข้า เย่เป่ยเฉิน"