"คุณ ๆ จะไปไหนกัน?"
เย่เป่ยเฉินเดินเข้ามา พลางมองพวกเขาอย่างนิ่งเฉย
กลิ่นอายประหลาดบางอย่างแผ่กระจายไปทั่วตู้โดยสาร!
หมื่นหลิงเฟิงก็เดินเข้ามาเช่นกัน ถามเสียงเบา: "นายท่าน ท่านว่าไง?"
เย่เป่ยเฉินชี้ไปที่พวกเขา: "ข้าสนใจพวกเขาอยู่ ไปสืบประวัติพวกเขามาหน่อย"
"ขอรับ!"
หมื่นหลิงเฟิงพยักหน้า สั่งให้พวกเขายื่นบัตรประชาชน
"นาย!!!"
ในดวงตาของเจียงปู้เฉินเต็มไปด้วยไฟโกรธ
เขาไม่เคยได้รับความอัปยศเช่นนี้มาก่อน!
แผล็บ!
เขาลุกขึ้นยืนทันที จ้องหมื่นหลิงเฟิงด้วยสายตาเย็นชาที่สุด: "นายจะหาเรื่องใช่ไหม?"
"ฉันเตือนนายไว้เลย โลกนี้ไม่ได้มีแต่คนที่นายสองคนจะไปยุ่งด้วยได้!"
"โอ้ มีใครบ้างที่ท่านเย่ของฉันจะไปยุ่งด้วยไม่ได้?" หมื่นหลิงเฟิงหัวเราะ
เขาส่งคนไปตามพนักงานต้อนรับบนรถไฟ
ดึงไปคุยอยู่ข้าง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง!
พนักงานต้อนรับเรียกตำรวจบนขบวนรถมาตรวจสอบข้อมูลส่วนตัวของพวกเขา
"นายรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?" เจียงปู้เฉินพูดเสียงเย็นยะเยือก
หมื่นหลิงเฟิงเป็นเพียงยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ใหญ่ขั้นสุดยอด!
เจียงปู้เฉินรู้ว่า ถ้าตนออกแรงเต็มที่
สามารถสังหารหมื่นหลิงเฟิงได้ในพริบตา!
แต่หมื่นหลิงเฟิงไม่รู้ถึงพลังของเจียงปู้เฉิน ทำให้เจียงปู้เฉินรู้สึกหงุดหงิดมาก
เขาเป็นเสือโคร่ง!
แล้วต้องมายอมก้มหัวให้กระต่ายอย่างนั้นหรือ?
ชายชราที่อยู่ข้าง ๆ ส่ายหัว: "ปู้เฉิน หยุดมือ!"
"ขอรับ!"
เจียงปู้เฉินกัดฟัน พลางยื่นบัตรประชาชนอย่างไม่เต็มใจนัก