บนรถไฟความเร็วสูง เย่เป่ยเฉินไว้ผมหน้าม้าปกคลุมคิ้วเกือบทั้งหมด
หลังจากเปลี่ยนเป็นชุดสูท ยังมีคนจัดทรงผมให้โดยเฉพาะให้เขา
สวมใส่ชุดสูททั้งตัว ในพริบตาจากหนุ่มน้อยสไตล์ adolescent กลายเป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลมั่งคั่ง!
โดยเฉพาะในดวงตาของเย่เป่ยเฉิน ที่แฝงด้วยความเย็นชาและอำมหิต แทบจะกระแทกหัวใจของเว่ยเยียนหราน: "แอ็ก... คุณ... สวัสดี..."
คำว่า 'หล่อ' เกือบหลุดออกมาจากปาก
"ไปหรือไม่ไป?"
เย่เป่ยเฉินขมวดคิ้ว
เว่ยเยียนหรานกลืนน้ำลาย เกือบถูกจับได้
นางรู้สึกโกรธจนเขินอาย จ้องเย่เป่ยเฉิน: "คุณรีบอะไร?"
"งานกาล่าเพื่อการกุศลเริ่มหกโมง พวกเราเข้าถึงตอนห้าโมงครึ่งก็ยังทัน"
"ตอนนี้ยังมีเวลาอีกกว่าหนึ่งชั่วโมง รอไปก่อน!"
นางหันหลังหนีกลับห้องของตัวเอง เหลือเพียงเย่เป่ยเฉินยืนอยู่ในห้องโถง
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เว่ยเยียนหรานปรากฏตัวอีกครั้ง
นางสวมชุดราตรีราคาแพง ดูภูมิฐานยิ่งกว่าเดิม เหมือนดาราดังที่เดินออกมาจากจอทีวี
นางเดินลงจากบันไดวนของวิลล่า
เย่เป่ยเฉินนั่งอยู่บนโซฟา ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
'ไอ้เวรนี่ ไม่เห็นฉันเลยหรือ?'
เว่ยเยียนหรานรู้สึกโกรธเล็กน้อย: "เฮ้ นายชื่ออะไร?"
จนถึงตอนนี้ นางยังไม่รู้ชื่อของเย่เป่ยเฉิน
"มันสำคัญเหรอ?"
"ก็ได้ ฉันไม่ถามแล้ว ไปกันเถอะ!"
เว่ยเยียนหรานรู้สึกอับจน รู้สึกไร้รสชาติ
'หน้าตาก็หล่อนะ แต่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! นิสัยแบบนี้ ไร้ซึ่งความเข้าใจโลก ในเมืองหลงจะอยู่รอดได้อย่างไร? เป็นเพียงแค่แจกันดอกไม้เท่านั้น' เว่ยเยียนหรานส่ายหน้าอย่างเงียบๆ