ครึ่งชั่วโมง
ฉินฮ่าวลงเข็มทั้งหมดสามสิบหกเล่ม ครอบคลุมจุดฝังเข็มสิบสองจุดบนแก้มขวาของหลินฉูถัง ทั้งยังมีจุดเสริมอีกหลายจุดบริเวณลำคอและหลังใบหู
หลังเก็บเข็ม ใบหน้าของหลินฉูถังก็แดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย สีผิวตรงรอยแผลเป็นจางลงกว่าก่อนหน้าครึ่งเฉด
จางอวี้เฟินที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ เบิกตาค้าง
“นี่... ได้ผลแล้วเหรอ?”
ฉินฮ่าวเก็บเข็มเงินเรียบร้อยแล้วเช็ดมือ
“ครั้งแรกเป็นการเปิดทางเส้นลมปราณ สลายเลือดคั่งกับเนื้อเยื่อตายที่อุดตันอยู่ใต้ผิวหนัง ผลยังไม่ปรากฏเต็มที่ รอดูพรุ่งนี้เช้าอีกที”
เขาหันไปมองหลินฉูถัง
“ฉูถัง ไปส่องกระจกสิ”
ร่างของหลินฉูถังเกร็งขึ้นเล็กน้อย
เธอไม่ได้ส่องกระจกมาสองปีแล้ว
นับตั้งแต่ใบหน้าเสียโฉม กระจกทุกบานในบ้านก็ถูกเธอใช้ผ้าคลุมไว้
เธอไม่อยากเห็นใบหน้านั้น ไม่อยากให้เงาสะท้อนของตัวเองเตือนความจำว่า ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นสาวสวยคนหนึ่ง
“ไปเถอะ” น้ำเสียงของฉินฮ่าวอ่อนโยนลง “ไม่ต้องกลัว”
หลินฉูถังกำมือแน่น ลุกขึ้นยืน แล้วค่อย ๆ ก้าวไปยังหน้าประตูห้องน้ำทีละก้าว
เธอยืนนิ่งอยู่หลายวินาที ก่อนจะยื่นมือผลักประตูเปิดออก
กระจกอยู่เหนืออ่างล้างหน้าพอดี
เธอกลั้นหายใจแล้วเงยหน้าขึ้น
ใบหน้าหนึ่งปรากฏขึ้นในกระจก
แผลเป็นบนใบหน้าฝั่งขวายังอยู่ แต่สีจางลงอย่างเห็นได้ชัด ผิวที่เคยบิดเบี้ยวดูเหมือนจะคลายตัวลงบ้างแล้ว
ส่วนใบหน้าฝั่งซ้าย—โครงหน้าประณีต สันจมูกโด่งงาม ริมฝีปากอิ่มเต็ม ล้วนสมบูรณ์ไร้ตำหนิ
เมื่อก่อนเธอไม่ยอมรับ แต่ความจริงก็คือ แม้จะมองแค่ใบหน้าฝั่งซ้าย พื้นฐานความงามของเธอก็เรียกได้ว่าเป็นหญิงงามล่มเมือง