หลินฉูถังทำตามอย่างว่าง่าย
ฉินฮ่าวใช้ปลายนิ้วแตะยาขี้ผึ้ง แล้วทาลงบนรอยแผลเป็นที่แก้มขวาของเธออย่างสม่ำเสมอ
ทันทีที่ยาซึมเข้าสู่ผิว ความเย็นสดชื่นก็แผ่ซ่านลึกลงไปถึงชั้นผิว
จากนั้นก็ทาที่เอวด้านหลัง
ทายาเสร็จแล้ว ฉินฮ่าวถอยหลังไปสองก้าว
“อย่าขยับ ปล่อยให้ยาซึมสิบนาที”
เวลาผ่านไปทีละนาที
สิบนาทีต่อมา
“เรียบร้อย เช็ดออกได้แล้ว”
จางอวี้เฟินร้อนใจยิ่งกว่าหลินฉูถังเสียอีก คว้าผ้าขนหนูชุบน้ำหมาด ๆ ขึ้นมา แล้วทำท่าจะเช็ดหน้าลูกสาวทันที
หลินฉูถังลุกขึ้นนั่ง รับผ้าขนหนูมาแล้วเช็ดเอง
ยาขี้ผึ้งค่อย ๆ ถูกเช็ดออกทีละน้อย
เผยให้เห็นผิวหนังด้านล่าง—
รอยแผลเป็นยังอยู่ แต่เปลี่ยนเป็นสีชมพูจาง ๆ หากไม่เข้าไปเพ่งดูใกล้ ๆ แทบจะแยกไม่ออกจากผิวรอบข้าง
รอยแผลบิดเบี้ยวเหล่านั้นหายไปจนหมด เหลือเพียงผิวเนียนเรียบ ราวกับผิวใหม่ที่เพิ่งผลัดขึ้นมา
“อ้า!” จางอวี้เฟินกรีดร้อง เกือบทำผ้าขนหนูหลุดมือ
หลินฉูถังประคองกระจกไว้ มือสั่นจนแทบจับไม่อยู่
ใบหน้าในกระจกแทบมองไม่เห็นร่องรอยตำหนิแล้ว
รูปหน้าไข่ห่าน ผิวขาวอมชมพู เครื่องหน้าสมดุลอย่างสมบูรณ์แบบ—ถึงขั้นดูดีกว่าก่อนเสียโฉมอยู่หลายส่วน
เพราะระหว่างรักษา ฉินฮ่าวได้ช่วยเปิดทางลมปราณและเส้นเลือดบริเวณใบหน้าไปด้วย เทียบได้กับการปรับสมดุลร่างกายจากภายในสู่ภายนอก
“หน้าของฉัน…”
เสียงของหลินฉูถังสั่นเครือ
เธอใช้ปลายนิ้วแตะผิวแก้มขวาเบา ๆ สัมผัสนุ่มลื่น แทบไม่ต่างจากแก้มซ้าย
“ฉูถัง!” จางอวี้เฟินกอดลูกสาวไว้ ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทัน “หายแล้ว! ใกล้หายแล้ว! หน้าลูกสาวแม่ใกล้หายแล้ว!”
ฉินฮ่าวยืนอยู่ตรงประตู เก็บเข็มเงินใส่กระเป๋าหนัง