ท่านหูเย่ก้าวเข้ามากลางห้องส่วนตัวอย่างช้า ๆ ดวงตาขุ่นมัวของชายชรากวาดมองผู้คนที่นอนเกลื่อนพื้น
จากนั้นจึงหันไปมองฉินฮ่าว
พลังของท่านหูเย่ยังคงไต่ระดับขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ขั้นเจ็ดชั้นช่วงปลาย
แรงกดดันจากกำลังภายในขั้นเจ็ดชั้นแผ่ซ่านออกมาอย่างไร้เสียง ทุกคนในห้องส่วนตัวต่างรู้สึกหายใจลำบากขึ้นมาทันที
คนของเฟิงถังและอวิ๋นถังถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
แม้แต่เหว่ยชื่อเยว่ก็ยังเกร็งไปทั้งร่าง
“ไอ้หนุ่ม” ท่านหูเย่เอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบต่ำ “ฝีมือไม่เลว แต่แกไม่ควรมาที่นี่”
ฉินฮ่าวไม่ตอบ
ท่านหูเย่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยกฝ่ามือขวาขึ้นเล็กน้อย...
แล้วเขาก็หยุดชะงัก
ราวกับถูกสะกดให้หยุดนิ่ง
สายตาของเขามองข้ามไหล่ฉินฮ่าวไป หยุดอยู่ที่คนคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ด้านหลังทางขวาของฉินฮ่าว
ฝางจิ่วหมิง
รูม่านตาของท่านหูเย่หดตัวลงฉับพลัน
“ทะ...ท่านฝาง?”
เสียงของเขาเปลี่ยนไปจนผิดเพี้ยน
พลังอันน่าเกรงขามเมื่อครู่พลันหายวับไปในชั่วพริบตา
ฝางจิ่วหมิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
“เจ้าหู สิบปีแล้วนะที่ไม่ได้เจอกัน”
ริมฝีปากของท่านหูเย่สั่นระริก
“เป็นท่านฝางจริง ๆ ด้วย! ท่าน...ท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ?”
เฮ่อเหลียนหยวนตะลึงงัน
ลี่เจ๋อชวนตะลึงงัน
ทุกคนที่ยังยืนอยู่ในห้องส่วนตัวต่างตะลึงงันไปหมด
ท่านหูเย่ ไพ่ตายที่แก๊งหมาป่าขาวเลี้ยงดูมาสามปี ยอดฝีมือเร้นกายขั้นเจ็ดชั้นช่วงปลาย ถึงกับเรียกฝางจิ่วหมิงว่า “ท่านฝาง” อย่างนั้นหรือ?
ฝางจิ่วหมิงประสานมือไว้ด้านหลัง น้ำเสียงราบเรียบ
“เจ้าหู ตอนนั้นข้าเคยชี้แนะวิชาให้เจ้าสองสามกระบวนท่าที่เจียนเจียง ยังจำได้ไหม?”
ท่านหูเย่พยักหน้ารัว ท่าทีเคารพนบนอบจากก้นบึ้งของหัวใจ