กู้เจาหนิงเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ ผมยังไม่ได้เช็ดให้แห้ง ในมือถือไดร์เป่าผม กำลังก้มหน้าหาปลั๊กอยู่
แล้วเธอก็เงยหน้าขึ้น
สายตาทั้งสองสบกัน
บรรยากาศหยุดนิ่งไปราวครึ่งวินาที
“อ๊า!”
เสียงกรีดร้องของกู้เจาหนิงแทบทำหลังคาปลิว
เธอรีบดึงผ้าเช็ดตัวขึ้นมาคลุมให้มิดชิด ไดร์เป่าผมหลุดจากมือ พุ่งตรงเข้าใส่หัวฉินฮ่าว
ฉินฮ่าวเอียงศีรษะหลบ ไดร์เป่าผมเฉียดหูเขาไป ก่อนจะกระแทกผนังทางเดินดัง “โครม”
“ไอ้คนลามก!”
กู้เจาหนิงคว้าโคมไฟตั้งโต๊ะข้างเตียงขว้างใส่เขาอีกครั้ง
ฉินฮ่าวถอยหลังสองก้าว หลบได้อย่างสบาย ๆ
โคมไฟตกพื้นแตกกระจายเป็นชิ้น ๆ
“คุณหนูกู้ ผมเดินเข้าห้องผิด—”
“ไสหัวออกไป!”
ฉินฮ่าวรีบถอยออกไปยืนในทางเดิน แล้วปิดประตูดัง “ปัง”
อีกฟากของบานประตูมีเสียงกู้เจาหนิงหอบหายใจด้วยความโมโห
“ฉินฮ่าว! คุณ... คุณเห็นไปแค่ไหน!”
“...เห็นไม่ชัดครับ”
“เหลวไหล!”
ฉินฮ่าวพิงผนังทางเดินแล้วนวดขมับเบา ๆ
ภายในห้องเงียบไปหลายวินาที ก่อนเสียงกู้เจาหนิงจะดังขึ้นอีกครั้ง แฝงความโกรธที่พยายามข่มไว้
“ฟังให้ดี เรื่องวันนี้ให้ฝังไว้ในท้อง ถ้ากล้าพูดออกไปแม้แต่คำเดียว—”
“ผมไม่พูดหรอกครับ”
“อีกอย่าง คุณต้องขอโทษฉันด้วย”
“ขอโทษครับ ผมมาหาพี่สะใภ้รอง ไม่รู้ว่าคุณอยู่ข้างใน”
เงียบไปอีกหลายวินาที
“...คุณไปได้แล้ว”
ฉินฮ่าวยืดตัวขึ้น หันหลังเดินไปตามทางเดิน
ภายในห้อง กู้เจาหนิงนั่งอยู่ตรงขอบเตียง พลางกระชับผ้าเช็ดตัวที่คลุมกายแน่น หัวใจเต้นรัว
นอกจากความอับอายและโมโหแล้ว ภาพอีกภาพหนึ่งกลับแวบขึ้นมาในหัวเธอ—
ท่าทางที่ฉินฮ่าวหลบโคมไฟเมื่อครู่นี้
เร็วเกินไป
คนธรรมดาไม่มีทางมีปฏิกิริยาว่องไวขนาดนั้น
แล้วแผ่นหลังของเขาอีก...