เฮ่อเหลียนหยวนจ้องฉินฮ่าวอยู่สามวินาที ก่อนจะกวาดตามองแถวชายชุดดำตรงประตู
“คุณชายฉิน เล่นใหญ่ไม่เบาเลยนะ”
ลี่เจ๋อชวนได้สติ รีบพุ่งไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วชี้หน้าฉินฮ่าว
“ฉินฮ่าว! แกบ้าไปแล้วหรือไง! พาคนบุกถิ่นแก๊งหมาป่าขาวของฉัน? แกรู้ไหมว่าที่นี่มีคนอยู่เท่าไร—”
ฉินฮ่าวไม่แม้แต่จะมองเขา
“เฮ่อเหลียนหยวน ฉันให้แกเลือกสองทาง”
เขาชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว
“หนึ่ง ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แก๊งหมาป่าขาวเข้ามาอยู่ใต้สังกัดฉัน ฉันจะไว้ชีวิตแก”
จากนั้นเขาก็ชูนิ้วที่สอง
“สอง แก๊งหมาป่าขาวหายไปจากที่นี่ซะ!”
ใบหน้าของเฮ่อเหลียนหยวนกระตุกสองครั้ง
เขาโลดแล่นอยู่ในหลงไห่มาสิบกว่าปี ฉากแบบไหนบ้างที่ไม่เคยเจอ
แต่ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ คนหนึ่งกลับพาคนหลายสิบคนบุกเข้ามาถึงรังของเขา นั่งลงแล้วยื่นคำขาดให้—
เรื่องนี้ช่างเหลวไหลสิ้นดี
“ฮะ” เฮ่อเหลียนหยวนหัวเราะออกมาคำหนึ่ง
เขาลุกขึ้นยืนแล้วจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย
“คุณชายฉิน หนุ่มสาวเลือดร้อน ฉันเข้าใจ แต่แกกำลังเข้าใจผิดอยู่เรื่องหนึ่งหรือเปล่า?”
เขากวาดตามองชายชุดดำที่อยู่ด้านหลังฉินฮ่าว
“แก๊งหมาป่าขาวปักหลักในหลงไห่มาสิบสามปี แกคิดว่าคนไม่กี่สิบคนตรงประตูจะจัดการฉันได้งั้นหรือ?”
เขาปรบมือสองครั้ง
ประตูลับทั้งสองด้านของห้องส่วนตัวเปิดออกพร้อมกัน
คนกว่ายี่สิบคนทยอยเดินออกมาจากห้องด้านข้าง ทุกคนถือกระบองสั้นหรือมีดสั้น สีหน้าดุดัน
ขณะเดียวกัน ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากทางบันได—คนอีกสิบกว่าคนบุกขึ้นมาจากชั้นสอง
รวมทั้งด้านหน้าและด้านหลังแล้ว เกือบสี่สิบคน
พวกเขาล้อมคนของฉินฮ่าวไว้เป็นครึ่งวงกลม