โรงแรมอินเทอร์คอนติเนนตัลหลงไห่
โทรศัพท์ของฉินฮ่าวสั่นขึ้นครั้งหนึ่ง
สวี่อานหนิงส่งข้อความมา: “ผู้จัดการยวีมาถึงหลงไห่แล้ว กำลังรออยู่ที่ห้องรับรองแขกวีไอพีของโรงแรม เมื่อยืนยันว่าคุณมาถึงแล้ว เขาจะลงมาต้อนรับด้วยตัวเอง”
ฉินฮ่าวตอบกลับไปว่า “ดี” แล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า
หลินฉูถังเดินตามเขาอยู่ข้าง ๆ มองสำรวจห้องโถงของโรงแรมอินเทอร์คอนติเนนตัลอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
โคมระย้าคริสตัล พื้นหินอ่อน พนักงานในเครื่องแบบเดินสวนกันขวักไขว่ — ค่าห้องที่นี่คืนเดียวก็เท่ากับเงินเดือนหนึ่งเดือนของคนทั่วไปแล้ว
“ฉินฮ่าว คนที่คุณนัดมา… ตกลงทำงานอะไรเหรอ?”
“เพื่อนคนหนึ่งที่ทำธุรกิจน่ะ” ฉินฮ่าวตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เดี๋ยวคุณแค่ตามผมมาก็พอ”
หลินฉูถังพยักหน้า ไม่ถามต่อ
ทั้งสองหาที่นั่งในโซนพักผ่อนของห้องโถง
ฉินฮ่าวเพิ่งยกชาที่พนักงานนำมาให้ขึ้น ก็เหลือบเห็นคนคุ้นหน้าสองคน
หลินซื่อฉี
หวางเฉิงไห่
ทั้งสองเดินเข้ามาทางประตูหลักของโรงแรม หลินซื่อฉีคล้องแขนหวางเฉิงไห่อย่างสนิทสนม สวมรองเท้าส้นสูงสิบเซนติเมตร ตั้งแต่หัวจรดเท้าล้วนเป็นของแบรนด์เนม เชิดคางราวกับนกยูงรำแพนหาง
ฉินฮ่าวไม่ขยับ ยังคงนั่งจิบชาอย่างใจเย็นอยู่ที่เดิม
เป็นไปตามคาด สายตาของหลินซื่อฉีกวาดผ่านห้องโถง ก่อนจะจับจ้องทั้งสองคนได้อย่างแม่นยำ
“อ้าว?”
เธอลากหวางเฉิงไห่เดินเข้ามา มุมปากประดับด้วยความเหนือกว่าถึงสิบสองส่วน
“นี่ไม่ใช่คุณชายแห่งตระกูลฉินของเราหรอกหรือ พาภรรยาขี้เหร่ของนายมาที่แบบนี้ด้วย?”