เสิ่นโย่วฉู่ดันแว่นขึ้น น้ำเสียงสงบนิ่ง แต่ทุกคำกลับบาดใจ
“ฉินฮ่าว ฉันไม่สนว่าเงินก้อนนี้คุณได้มาจากไหน ฉันแค่อยากรู้เรื่องเดียว—เงินก้อนนี้สะอาดหรือเปล่า”
“สะอาด” ฉินฮ่าวตอบอย่างฉะฉาน
เสิ่นโย่วฉู่จ้องเขาอยู่สามวินาที แต่ไม่ได้ซักถามต่อ
“ก็ได้ งั้นเงินห้าร้อยล้านนี่ฉันจะเอาไปอุดช่องโหว่ก่อน” เธอลุกขึ้น เดินไปทางประตู “รายละเอียดฉันจัดการเอง คุณอย่าเข้ามายุ่ง”
เดินไปได้สองก้าว เธอก็หยุด
“แล้วก็—”
“เรื่องที่คุณจะแต่งงานกับหลินฉูถัง ฉันยังขอสงวนความเห็นไว้ก่อน”
“รอให้คุณรักษาใบหน้าของเธอหายแล้วค่อยว่ากัน”
ประตูปิดลง
ฉินเจิ้นไห่ถอนหายใจไม่หยุด
“ฮ่าวเอ๋ย แกไม่ได้ไปเป็นหนุ่มหน้าหวานเลี้ยงดูโดยใครเขาหรอกนะ?”
“คุณปู่!”
“ได้ ไม่ถามแล้ว ไม่ถามแล้ว...” ชายชราโบกมือ แต่พอมองกล่องสีเงินที่เรียงเป็นแถวอยู่ในห้องรับแขก มุมปากก็ยังอดยกขึ้นไม่ได้
ห้าร้อยล้าน
วิกฤตเร่งด่วนของตระกูลฉินนับว่าคลี่คลายแล้ว
……
ฉินฮ่าวกลับเข้าห้องของตัวเองแล้วปิดประตู
เขานั่งลงหน้าโต๊ะหนังสือ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก
ไม่ใช่เครื่องที่เขาใช้เป็นประจำ แต่เป็นอุปกรณ์ติดต่อที่อาจารย์ใหญ่ทิ้งไว้ให้ตอนออกจากเรือนจำเฮาเทียน
ในโทรศัพท์มีบันทึกหมายเลขไว้เพียงหมายเลขเดียว
ชื่อที่บันทึกไว้: 【เฮ่าฟาน】
กลุ่มบริษัทเฮ่าฟาน
มรดกที่เหล่าอาจารย์ทิ้งไว้ให้เขา
มูลค่าตลาดสามล้านล้าน
บริษัทยักษ์ใหญ่ระดับซูเปอร์ที่ครอบคลุมกว่าสิบวงการ ทั้งเภสัชกรรม อุตสาหกรรมการทหาร การเงิน และอสังหาริมทรัพย์ สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองหลวง มีบริษัทสาขาทั่วโลกมากกว่าสองร้อยแห่ง