รายการสินสอดมีทั้งหมดสามหน้า
ยิ่งเปิดลงไป มือของเธอก็ยิ่งสั่น
บรรทัดสุดท้ายพิมพ์ตัวหนาด้วยแบบอักษรซ่ง ระบุยอดรวมไว้อย่างชัดเจน——
หนึ่งพันสองร้อยสี่สิบล้าน
สมองของหลินฉูถังขาวโพลนไปหมด
เจิ้งเสี่ยวหม่านยืนอยู่ข้าง ๆ เผลอเหลือบมองรายการเข้า ร่างทั้งร่างแทบสะดุ้งจนทำแฟ้มในมือหลุดร่วง
“ท่าน...ท่านหลิน นี่...”
คนที่มาส่งของเสริมขึ้นว่า “นอกจากนี้ ประธานกรรมการยังสั่งไว้ว่า งานแต่งจะจัดขึ้นพรุ่งนี้ โดยเหมาทั้งโรงแรมหลงไห่พอยด์ไว้แล้ว ส่วนรายละเอียดจะมีคนมาติดต่อประสานงานภายหลัง”
หลินฉูถังถือรายการไว้ในมือ เงียบไปนาน
เธอรู้ว่าฉินฮ่าวมีความสามารถ แต่สินสอดหนึ่งพันสองร้อยล้าน——
นี่มันเกินไปแล้ว...
ประตูห้องทำงานไม่ได้ปิด
พนักงานสองสามคนที่เดินผ่านทางเดินชะโงกหน้าเข้ามาดู เพราะกล่องไม้มะฮอกกานีกับถาดปิดทองสะดุดตาเหลือเกิน
ข่าวแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว
ไม่ถึงห้านาที คนเกือบครึ่งชั้นก็รู้กันหมดแล้ว——มีคนนำสินสอดราคาแพงลิบมาให้ผู้จัดการใหญ่หลินคนใหม่
พี่โจวจากฝ่ายบุคคลเป็นคนแรกที่วิ่งมาดูความครึกครื้น
“โอ้โห ในกล่องนี่คงไม่ใช่ทองคำแท่งหรอกนะ?”
“ไม่ใช่ทองคำ เป็นหยก” ใครบางคนข้าง ๆ แก้ให้
“ราคาเท่าไหร่?”
“ได้ยินว่ารายการเขียนไว้ตั้งหนึ่งพันกว่าล้าน...”
“อะไรนะ?!”
เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นเรื่อย ๆ มีคนมามุงกันเป็นวงเล็ก ๆ ที่ทางเดิน
เดิมทีหลินซื่อฉีเดินไปถึงหน้าลิฟต์แล้ว
แต่พอได้ยินคำว่า “สินสอด” ฝีเท้าของเธอก็หยุดลง
หนึ่งพันกว่าล้าน?