ฉินเจิ้นไห่อ้าปากจะพูด สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา มีเพียงตบหลังมือหลานชายเบา ๆ อย่างหนักหน่วง
เสิ่นโย่วฉู่ที่อยู่ข้าง ๆ เลื่อนแว่นตา สายตาหลังเลนส์หยุดอยู่ที่มือของฉินฮ่าวที่จับชีพจรอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม
แต่สิ่งที่เธอต้องพูด ไม่อาจไม่พูด
"ฉินฮ่าว มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องเตือนเธอ"
ฉินฮ่าวหันขวับ
"หลินซื่อฉีช่วงห้าปีนี้ ไม่เคยมาหาเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว คงลืมบุญคุณเมื่อห้าปีก่อนไปนานแล้ว" น้ำเสียงของเสิ่นโย่วฉู่เรียบแต่ตรงไปตรงมา "อีกอย่าง ตอนนี้เธอเป็นแขกประจำวงสังคมไฮโซของหลงไห่ เข้าร่วมงานเลี้ยงระดับไฮเอนด์ทุกงาน ผู้ชายรอบตัวไม่เคยขาด"
"ที่เธอจะไปขอยืมเงินตระกูลหลิน บางทีอาจเสียแรงเปล่า"
ฉินฮ่าวเงียบไปครู่หนึ่ง
"ยังไงฉันก็ต้องไปสักครั้ง"
น้ำเสียงของเขาไม่มีความผันผวน เหมือนกำลังพูดถึงข้อเท็จจริงที่ถูกกำหนดไว้แล้ว
"ไม่ว่าจะยังไง ฉันกับเธอก็มีสัญญาหมั้นไว้"
เสิ่นโย่วฉู่มองเขาอยู่สองสามวินาที ไม่ได้ห้ามปรามอีก
"ตามใจเธอ"
เธอเลื่อนแว่นตา หันไปมองฉินเจิ้นไห่ "คุณปู่ เรื่องในกลุ่มบริษัท ผมขอกลับไปจัดการก่อน ยื้อได้วันก็วัน"
ฉินเจิ้นไห่พยักหน้า ถอนหายใจ
ลู่ซิงเหยาเดินเข้ามา คารวะฉินฮ่าวด้วยการยกมือประสาน
"ฉินฮ่าว ถ้าไม่มีอะไร ฉันขอกลับตระกูลลู่ก่อน ภายในตระกูลยังมีเรื่องต้องจัดการ อีกอย่าง ฉันต้องปิดตนฝึกฝนสักระยะ เพื่อทะลวงไปสู่ขั้นพลังถัดไป ถ้ามีอะไรติดต่อได้"
"พี่สะใภ้ใหญ่ไปเถอะ" ฉินฮ่าวพยักหน้า
อวี้หลิงเซียวก็ก้าวออกมาข้างหน้าอีกคน รองเท้าทหารเหยียบบนพื้นส่งเสียงดังชัดเจน
"เขตสงครามยังมีเอกสารทางทหารรอฉันลงนาม ฉันขอตัวก่อน ถ้าตระกูลฉินต้องการกำลัง โทรมาคำเดียว ฉันจะสั่งคนมาให้"
"ขอบคุณพี่สะใภ้สาม"
สองคนจากไปก่อน
เสิ่นโย่วฉู่มองฉินฮ่าวครั้งสุดท้าย อยากพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้
"ตอนไปตระกูลหลิน อย่าคาดหวังมากนัก"
พูดจบ เธอก็หันหลังขึ้นรถยนต์ธุรกิจสีดำแล้วจากไป
ในสุสาน เหลือเพียงฉินฮ่าวกับฉินเจิ้นไห่ปู่หลานสองคน
พ่อบ้านรออยู่ไกล ๆ แล้ว
"คุณปู่ ท่านกลับไปพักผ่อนเถอะ ผมจะไปตระกูลหลินสักที"
ฉินเจิ้นไห่จับมือเขาไว้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง
"พวกตระกูลหลินน่ะ... เธอไปคนเดียว จะไหวเหรอ?"
ฉินฮ่าวยิ้ม
"คุณปู่ ผมไม่ใช่เด็กเกเรเมื่อห้าปีก่อนอีกแล้ว"
เขาปลดมือของผู้เฒ่า หันหลัง เดินออกจากสุสาน
ฝนหยุดแล้ว ผิวถนนยังมีน้ำขังตื้น ๆ สะท้อนแสงจากฟ้า
ตระกูลหลิน
ตระกูลใหญ่ในหลงไห่ ประมุขตระกูลหลินกั๋วตงเริ่มต้นจากธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ในยุคแรก ต่อมาขยายไปสู่วงการการเงินและการผลิต ธุรกิจกระจายทั่วชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของต้าเซี่ย
คฤหาสน์เก่าตระกูลหลินตั้งอยู่ในทำเลแพงที่สุดของหลงไห่ – เขาบอกฟ่งหมิง
จากสุสานไป นั่งรถแค่ครึ่งชั่วโมง
...
สี่สิบนาทีต่อมา
หน้าประตูใหญ่เขตฟ่งหมิงซานจวง
ฉินฮ่าวยืนอยู่หน้าประตูเหล็กชุบทองสูงสามเมตร มองดูยามสองคนในชุดสูทสีดำที่ประตู แล้วก็ยืดเส้นยืดสาย
"บอกหน่อย ฉันมาหาหลินซื่อฉี"
ยามทั้งสองคนกวาดตามองชุดเรียบง่ายของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าไม่เป็นมิตร
แกเป็นใคร
"ฉินฮ่าว ฉินฮ่าวแห่งตระกูลฉิน"
ยามสบตากัน หนึ่งในนั้นหยิบวิทยุสื่อสารออกมา พูดพึมพำสองสามคำ
ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงผู้หญิงแหลมสูงก็ดังมาจากวิทยุ
"ไล่มันไป!"
"ฉันไม่เห็นมัน!"
"บอกมันไป ตระกูลหลินไม่ต้อนรับมัน! ให้มันไปตายไกล ๆ!"
ยามสีหน้าลำบากใจ กำลังจะเอ่ยปากไล่ แต่เสียงอีกหนึ่งก็ดังมาจากวิทยุอีกครั้ง เสียงแก่แต่มีพลัง
"ให้มันเข้ามา"
เอวของยามงอลงทันทีสามส่วน "ครับ คุณนายใหญ่"
ประตูเหล็กเปิดออกช้า ๆ
ฉินฮ่าวก้าวเดินเข้าไป
ห้องรับแขกของคฤหาสน์เก่าตระกูลหลิน ใหญ่โตเทียบเท่าล็อบบี้โรงแรมห้าดาว
โคมไฟคริสตัล โซฟาหนังแท้สัญชาติอิตาลี ภาพอักษรวิจิตรของศิลปินชื่อดังที่แขวนอยู่บนผนัง ทุกอย่างสะท้อนคำสองคำ: รวยมาก
ตอนฉินฮ่าวเข้ามา ในห้องรับแขกมีคนนั่งอยู่ไม่น้อยแล้ว
คุณนายใหญ่ตระกูลหลิน เฉินกุ้ยหลาน นั่งอยู่ตำแหน่งประธาน อายุเจ็ดสิบกว่าแต่ดูแลตัวเองดีมาก สวมชุดกี่เพ้าสีแดงเข้ม ผมหวีเรียบกริบไม่มีเส้นไหนหลุด
หลินซื่อฉีนั่งอยู่ทางขวามือของคุณนายใหญ่ อายุยี่สิบสี่-ยี่สิบห้า แต่งหน้าอย่างประณีต สวมชุดเดรสสีขาวตัวหนึ่ง ใส่สร้อยคอมูลค่าอย่างต่ำหกหลัก
พอเห็นฉินฮ่าวเดินเข้ามา สีหน้าของนางเปลี่ยนเป็นแย่มากทันที
นอกจากนางแล้ว ลูกหลานสายอื่นของตระกูลหลินก็อยู่ด้วย บ้างอยากรู้อยากเห็น บ้างดูถูก บ้างดีใจที่ได้เห็นเรื่องสนุก
ฉินฮ่าวกวาดตามองรอบหนึ่ง แล้วเดินตรงไปกลางห้องโถงใหญ่ หันหน้าไปทางคุณนายใหญ่
จากนั้น――
เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลง
"คุณนายใหญ่ ฉินฮ่าวผู้น้อย วันนี้มาขอหมั้นกับซื่อฉี"
ห้องรับแขกทั้งห้องเงียบกริบทันที
ทุกคนตะลึง
"ข้ากับซื่อฉีโตมาด้วยกัน มีสัญญาหมั่นไว้ ห้าปีที่ข้าไม่อยู่ ทำให้นางลำบาก ตอนนี้ข้ากลับมาแล้ว อยากรีบให้เกียรตินางโดยเร็ว ขอคุณนายใหญ่เห็นใจด้วย"
ฉินฮ่าวหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำขนาดเท่าฝ่ามือจากกระเป๋า เปิดออก
ในกล่องมีแหวนวงหนึ่ง
ตัวแหวนสีเงินขาว ลวดลายโบราณ กลางวงฝังอัญมณีสีน้ำเงินขนาดเท่าเล็บหัวแม่มือ ส่องแสงสะท้อนเป็นประกายลึกล้ำภายใต้แสงไฟ
ลูกหลานสายอื่นของตระกูลหลินแห่กันดู แล้วก็หัวเราะเยาะทันที
"เท่านี้เหรอ? ของแผงลอยรึเปล่า?"
"ตระกูลฉินจนขนาดนั้นแล้ว จะมีเงินซื้อแหวนได้ยังไง? เก้าในสิบเป็นของแผงลอยแน่นอน!"
"ตลกจะตาย สร้อยของซื่อฉีเส้นไหนก็แพงกว่าของนี่"
หลินซื่อฉีมองแหวนวงนั้น มุมปากยกขึ้นเยาะเย้ย
นางลุกขึ้นเดินไปข้างหน้าฉินฮ่าว มองเขาลงจากที่สูง
ฉินฮ่าว แกบ้าไปแล้วรึไง?
แกหายไปห้าปี กลับมาปุ๊บเรื่องแรกคือมาขอแต่งงาน?
พ่อแกตาย พี่แกตาย ตระกูลฉินตอนนี้จนกร็อกแกร็กจะล้มละลายอยู่แล้ว แกจะเอาอะไรมาแต่งงานกับฉัน?
เสียงของนางแหลมสูงขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนระบายความรำคาญที่สะสมมาห้าปีออกมาทีเดียว
"ฉันหลินซื่อฉีฐานะอะไร? ติดอันดับห้าในวงการสังคมไฮโซหลงไห่! คนที่จีบฉันตั้งแต่เขาเฟิ่งหมิงเรียงไปจนถึงถนนริมทะเลยังแน่นไม่หมด!"
แก? กล้าพอรึเปล่า?
เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นสองสามเสียงในห้องรับแขก
เฉินกุ้ยหลานขมวดคิ้ว ปรบมือลงบนพนักแขนโซฟา
"ซื่อฉี พอแล้ว ยังไงก็เป็นเด็กที่เห็นโตมาด้วยกัน พูดจาแรงเกินไปหน่อย"
แล้วหันไปทางฉินฮ่าว: "ลุกขึ้นเถอะ พื้นเย็น นั่งลงคุยกัน"
ฉินฮ่าวลุกขึ้น ตบฝุ่นที่หัวเข่า แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ที่พ่อบ้านยกมาให้
เฉินกุ้ยหลานยกชาจิบอย่างช้า ๆ
ห้าปีนี้ แกไปไหนมา?
"ติดคุกมา"
คำตอบของฉินฮ่าว เรียบนิ่งไร้คลื่น
แต่สามคำนี้ ดั่งระเบิดลูกใหญ่ที่ทุบลงกลางห้องรับแขก!
เสียงกระซิบรอบข้างดังขึ้นเท่าตัวทันที
"ติดคุก?!"
"ให้ตายสิ ที่มันหายไปห้าปีคือไปติดคุกนี่เอง?"
"ไม่แปลกที่ตระกูลฉินไม่เอ่ยถึงสักคำ..."
เลือดบนใบหน้าหลินซื่อฉีหายวาบไป แล้วคลื่นความขยะแขยงและดูถูกก็ท่วมท้นขึ้นมา
แล้วนักโทษอย่างแก ยังหน้ามาขอแต่งงานกับฉันที่ตระกูลหลินอีกเหรอ?
ฉินฮ่าวไม่แม้แต่จะมองนาง สายตายังคงจับอยู่ที่เฉินกุ้ยหลาน
"คุณนายใหญ่ วันนี้ผมมา เพื่อสองเรื่องเท่านั้น"
"หนึ่ง ทำตามสัญญาหมั้น"
"สอง มีเรื่องหนึ่ง ที่ต้องพูดกับตระกูลหลินต่อหน้าให้ชัดเจน"
เฉินกุ้ยหลานวางถ้วยชาลง ก้นถ้วยกระทบกับโต๊ะดังเบา ๆ
"เรื่องอะไร?"
"ทำไมห้าปีก่อนผมถึงติดคุก หลานสาวคนดีของคุณนาย หลินซื่อฉี รู้ดีที่สุดในใจ"
สีหน้าหลินซื่อฉีเปลี่ยนทันที!
แกพูดบ้า ๆ อะไร!
ฉินฮ่าวยังคงไม่สนใจนาง พูดต่อไปอย่างไม่สะดุด:
"ห้าปีก่อน น้องชายของคุณนาย หลินฮ่าวหราน เมาแล้วไปมีเรื่องกับผู้หญิงของท่านชายตระกูลกู้แห่งเมืองหลวง"
"หลังจากเกิดเรื่อง หลินซื่อฉีร้องไห้คุกเข่าอ้อนวอนผม ให้ผมรับโทษแทนน้องชายนาง"
"ผมตอบตกลง"
"เพราะฉะนั้น ผมนั่งคุกอยู่ห้าปี"