ในห้องรับแขกพลันเงียบสนิทราวกับไร้ชีวิต
สายตาของทุกคนต่างจ้องตรึงหลินซื่อฉีราวกับคมมีด
ริมฝีปากของหลินซื่อฉีสั่นระริก ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษ
“คุณ...คุณใส่ร้ายฉัน! ตอนนั้นเห็น ๆ อยู่ว่าคุณเมาเอง...”
“หลินฮ่าวหรานอยู่ไหน?”
ฉินฮ่าวตัดบทแก้ตัวของเธอทันที
“เรียกเขาออกมา”
“พูดเรื่องตอนนั้นให้ชัดเจนต่อหน้าคุณย่าของเธอ”
หลินซื่อฉีถึงกับพูดไม่ออก
สีหน้าของเฉินกุ้ยหลานหม่นคล้ำลง แววตาเย็นชาราวน้ำแข็ง
“ซื่อฉี ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่?”
“คุณย่า! เขาพูดเหลวไหล! เขาเคยติดคุก ตอนนี้ก็เป็นแค่คนจน อยากมารีดไถเงินจากบ้านเรา!”
ฉินฮ่าวยกมุมปากเป็นรอยเย้ยหยัน ล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าแล้วกดเปิดไฟล์บันทึกเสียง
นั่นคือเสียงสนทนาทางโทรศัพท์เมื่อห้าปีก่อน เสียงอ้อนวอนสะอึกสะอื้นของหลินซื่อฉีดังชัดไปทั่วห้องรับแขก
“พี่ฮ่าว ขอร้องล่ะ ฮ่าวหรานยังเด็ก ถ้าเขาต้องเข้าไป ชีวิตนี้ก็จบสิ้น...ช่วยฉันด้วย ฉันขอร้อง...ขอแค่พี่ยอมช่วยเขา ชีวิตนี้ฉันจะเป็นของพี่...”
เสียงบันทึกจบลง
ในห้องรับแขกเงียบสนิทจนแม้แต่เสียงหายใจก็ไม่มี
ใบหน้าของเฉินกุ้ยหลานดำคล้ำราวก้นหม้อ
“หลิน! ซื่อ! ฉี!”
“คุณย่า...ฉัน...”
หลินซื่อฉีตื่นตระหนกจนริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่เป็นคำ
ฉินฮ่าวปิดโทรศัพท์แล้วลุกขึ้นยืน
“คุณย่า เรื่องเมื่อก่อน ผมไม่เอาความก็ได้”
“ตอนนี้ตระกูลฉินกำลังลำบาก ต้องใช้เงินทุนหมุนเวียน”
“ห้าร้อยล้าน”
“เงินห้าร้อยล้านนี้ ให้ตระกูลหลินชดเชยช่วงวัยหนุ่มสาวห้าปีของผม”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา คนตระกูลหลินก็เดือดพล่านขึ้นทันที!
“ห้าร้อยล้าน?! แกบ้าไปแล้วหรือไง!”
“ไอ้หมอนี่ติดคุกจนสมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง เปิดปากก็เรียกห้าร้อยล้าน!”