ฉินฮ่าวเก็บกล่องกำมะหยี่ใส่กระเป๋า แล้วหันกลับมามองหลินซื่อฉี
“กลุ่มบริษัทเฮ่าฟาน?”
กลุ่มบริษัทเฮ่าฟาน เป็นหนึ่งในทรัพย์สินที่อาจารย์ทั้งหลายทิ้งไว้ให้ฉินฮ่าว
“ใช่!” หลินซื่อฉีเชิดคาง “นายไม่เคยได้ยินชื่อนี้ด้วยซ้ำใช่ไหม? นั่นคือบริษัทชั้นนำระดับแถวหน้าของหลงไห่! ไห่เก๋สนิทกับผู้บริหารระดับสูงของเฮ่าฟานมาก โครงการโอวจูกำลังจะเซ็นสัญญากันแล้ว!”
ฉินฮ่าวหัวเราะเยาะเบา ๆ
“โครงการโอวจู? พวกแกเซ็นสัญญาไม่ได้หรอก ผมพูดเอง”
ห้องรับแขกเงียบไปชั่วขณะ
จากนั้นหลินซื่อฉีก็หัวเราะออกมา
“ฮ่า! ฉินฮ่าว นายติดคุกจนสมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง? นายรู้ไหมว่าโครงการโอวจูคืออะไร ถึงกล้าพูดจาใหญ่โตแบบนี้”
ฉินฮ่าวไม่ได้ตอบโต้ต่อ
เขาหันไปมองเฉินกุ้ยหลาน ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย “คุณย่า อีกสามวันผมจะมารับเจ้าสาว”
พูดจบ เขาก็มองหลินฉูถัง น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “รอผมนะ”
จากนั้นก็สาวเท้าไปทางประตู
หลินซื่อฉียังคงตะโกนอะไรบางอย่างไล่หลัง แต่เขาไม่หันกลับไปมอง
โครงการโอวจูงั้นหรือ?
หลินซื่อฉีคิดว่าจะคว้ามันมาได้ด้วยอาศัยหวางเฉิงไห่คนเดียวหรือไง?
ฝันไปเถอะ
……
ตอนฉินฮ่าวออกจากตระกูลหลิน ท้องฟ้าก็ใกล้มืดแล้ว
ผู้คนบนถนนมีไม่มากนัก ไฟถนนยังสว่างไม่เต็มที่
เขาเดินไปได้ราวสามร้อยเมตร ฝีเท้าก็หยุดกะทันหัน
มีคนกำลังตามเขาอยู่
อีกฝ่ายตามมาตั้งแต่เขาเดินออกจากประตูตระกูลหลิน
อยู่ห่างจากเขาไปประมาณห้าสิบเมตร ฝีเท้าแผ่วเบา ลมหายใจสงบนิ่ง เป็นผู้ฝึกยุทธ์
ฉินฮ่าวไม่หันกลับไป ฝีเท้ายังคงสม่ำเสมอ เดินหน้าต่อไป
เขาเลี้ยวเข้าไปในตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่ง
สุดตรอกเป็นอาคารสร้างค้างไว้ หลังแผ่นเหล็กกั้นพื้นที่ ภายในมืดสนิท