“ของฉินฮ่าวให้เหรอ?” หวางเฉิงไห่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
หลินซื่อฉีรีบพูดแทรก “ใช่ ไม่รู้ไปซื้อของห่วย ๆ แบบนี้มาจากแผงลอยไหน ยังกล้าเอามาขอแต่งงานอีก น่าขำชะมัด”
หวางเฉิงไห่หัวเราะเบา ๆ เดินไปตรงหน้าหลินฉูถัง แล้วยื่นมือออกไป
“ขอดูหน่อย”
หลินฉูถังเผลอกำมือซ้ายแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ฉันมีเหตุผลอะไรต้องให้คุณดู?”
“โธ่ อารมณ์ร้อนเหมือนกันนะ” หวางเฉิงไห่ชักมือกลับ แล้วหันไปมองเฉินกุ้ยหลาน สีหน้าเปลี่ยนเป็นนอบน้อม
“คุณยายครับ ไม่ใช่ว่าผมอยากยุ่งเรื่องชาวบ้านหรอกนะครับ แต่เรื่องแต่งงานของคุณหนูตระกูลหลิน อย่างน้อยก็ควรรู้ที่มาที่ไปให้ชัดเจนใช่ไหมครับ? ฉินฮ่าวคนนั้นจนกรอบ จู่ ๆ กลับเอาแหวนที่ ‘ดูเหมือนมีราคา’ ออกมา ใครจะรู้ว่าจริงหรือปลอม? ถ้าเป็นของที่ขโมยมาแล้วทำให้ชื่อเสียงของตระกูลหลินเสียหาย เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กเลยนะครับ”
“ผมรู้จักคุณกู้เหิง ปรมาจารย์ในแวดวงประเมินอัญมณี จะให้เขาช่วยดูหน่อยไหมครับ? จะได้ไม่ให้ฉูถังถูกหลอก แล้วยังช่วยคนหลอกนับเงินอีก”
เฉินกุ้ยหลานครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองหลินฉูถัง
“ฉูถัง ถอดแหวนออกให้เขาดูหน่อย”
หลินฉูถังกำมือแน่น ไม่อยากถอดแหวนออก
แต่เมื่อคุณยายเอ่ยปากแล้ว หล่อนก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธในตระกูลหลิน
หล่อนกัดฟัน ถอดแหวนจากนิ้วนางแล้ววางลงบนโต๊ะชา
หวางเฉิงไห่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรออกหมายเลขหนึ่ง แล้วเปิดลำโพง
“อาจารย์กู้ครับ ผมหวางเฉิงไห่ มีเรื่องอยากรบกวนหน่อยครับ”
เสียงชายวัยกลางคนฟังดูเฉื่อยชา ดังมาจากปลายสาย “ว่ามา”
“แหวนวงหนึ่งครับ สีเงินขาว รูปทรงดูเก่าแก่ ตรงกลางฝังอัญมณีสีน้ำเงิน ขนาดประมาณเล็บหัวแม่มือ อีกฝ่ายบอกว่าเป็นของดี แต่ผมว่าไม่น่าเชื่อถือ เลยอยากรบกวนอาจารย์ช่วยประเมินให้หน่อยครับ”