“สัญญาฉบับนี้ ฉันเห็นแล้ว” เฉินกุ้ยหลานมองหลินฉูถัง น้ำเสียงไม่เย็นไม่ร้อน “แต่ฉูถัง ตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ไม่ใช่แค่มีโครงการก็พอ ยังต้องออกหน้าได้ด้วย”
“หน้าของเธอ…คุณยายขอพูดตรง ๆ นะ พวกคู่ค้าข้างนอกเห็นเธอแล้ว ปฏิกิริยาแรกจะเป็นยังไง? พวกเขาจะคิดว่าตระกูลหลินไม่มีคนปกติแล้วหรือไง?”
“นี่ไม่ใช่การเจาะจงเล่นงานเธอ แต่คิดถึงภาพลักษณ์ของบริษัท”
หลินซื่อฉีมองหลินฉูถังอย่างได้ใจ มุมปากแทบจะยกขึ้นไปถึงฟ้า
“คุณยายทรงปัญญาจริง ๆ!”
เฉินกุ้ยหลานพูดต่อว่า “ดังนั้น ตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ก็ยังให้ซื่อฉีดำรงตำแหน่ง ส่วนสัญญาในมือเธอฉบับนี้...”
“คุณยาย” หลินฉูถังขัดจังหวะเธอ
เฉินกุ้ยหลานขมวดคิ้ว
“คุณยายบอกว่าหน้าของฉันไม่เหมาะจะเป็นตัวแทนบริษัท” น้ำเสียงของหลินฉูถังสงบนิ่ง แต่ทุกคำชัดเจน
“ถ้าหน้าของฉันไม่มีปัญหาล่ะคะ?”
เฉินกุ้ยหลานชะงักไป
หลินซื่อฉีหัวเราะเยาะ “ไม่มีปัญหา? เป็นไปได้ยังไง? หน้าอย่างเธอน่ะ...”
หลินฉูถังยกมือขึ้น
ปลายนิ้วหยิบขอบผ้าคลุมหน้าไว้
จากนั้นก็...
ดึงลงอย่างเด็ดขาด
เสียงทั้งหมดในห้องรับแขกพลันเงียบกริบ
ใต้ผ้าคลุมหน้า คือใบหน้าที่งดงามเกือบไร้ที่ติ
ผิวขาวผ่องใส มีเพียงรอยสีชมพูจาง ๆ บริเวณโหนกแก้มขวา ไม่เพียงไม่ทำให้ความงามลดลง กลับเพิ่มเสน่ห์ชวนให้จินตนาการถึงเรื่องราว
เครื่องหน้าประณีต สันจมูกโด่ง ริมฝีปากอิ่มแดง ดวงตาทรงเมล็ดซิ่งใสกระจ่าง
ทั่วทั้งห้องเงียบสนิท
รอยยิ้มของหลินซื่อฉีแข็งค้างบนใบหน้า
เธออ้าปากค้างอยู่นานก็หุบไม่ลง
ถ้วยชาในมือหวางเฉิงไห่ตกกระแทกพื้นดังเพล้ง