เซี่ยซวี่ตื่นขึ้นมาเพราะความเย็นจากร่างของเขา แต่เธอไม่ได้พูดอะไร เพราะไม่อยากเดินเอง
ดังนั้นตอนที่อวี้เฉินวางเธอลง เมื่อสบเข้ากับดวงตาฉ่ำวาวที่เธอหลุบลงเล็กน้อย เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางฝีเท้า ไม่ได้วางเธอลงบนเตียง แต่ปล่อยเธอลงตรงนั้นตามใจ
เซี่ยซวี่ละสายตาจากอวี้เฉิน หันไปมองรอบห้อง การตกแต่งเรียบง่ายมาก แต่ในยุควันสิ้นโลก นับว่าหาได้ยาก
เธอมองได้ไม่นานนัก สายตาก็มืดลง อวี้เฉินกลับมาแล้ว «ไปอาบน้ำ»
เซี่ยซวี่ถอดเสื้อคลุมอาบน้ำที่คลุมศีรษะอยู่ แล้วขานรับเบา ๆ อย่างว่าง่าย ก่อนเดินไปทางห้องน้ำ เธอเองก็ทนไม่ได้กับผมมันเยิ้มและเสื้อผ้าที่ไม่รู้ว่าใส่มานานแค่ไหนแล้ว
พอปิดประตูห้องน้ำ เซี่ยซวี่ก็หันไปเห็นตัวเองในกระจก เธอดึงผมที่พันกันเป็นช่อขึ้นมาปอยหนึ่ง แล้วอดนับถือเขาไม่ได้ที่อุ้มเธอเดินมาตั้งนานโดยไม่โยนเธอทิ้งไปเสียก่อน
อวี้เฉินเตะต้นไม้กลายพันธุ์ที่เพิ่งเข้ามาได้อย่างยากเย็นออกไป ในวันสิ้นโลกไม่มีกิจกรรมบันเทิงอะไร เขาจึงหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน
เสียงน้ำดังซ่า ๆ ห้องเก็บเสียงไม่ดี ทำให้ได้ยินชัดเจนทุกอย่าง
แน่นอนว่าเสียงเหล่านั้นรบกวนอวี้เฉินไม่ได้ เขายังคงอ่านหนังสือ สีหน้าไม่เปลี่ยน
ไอน้ำลอยอวลไปทั่วห้องน้ำ กลิ่นหอมเข้มข้นอบอวลอยู่ภายใน เซี่ยซวี่อาบน้ำอยู่หลายรอบ ในที่สุดก็ชำระล้างตัวเองจนสะอาด พอหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่ เธอก็นึกขึ้นได้ว่ามีปัญหาอยู่ข้อหนึ่ง
อวี้เฉินมองนาฬิกา พลางสงสัยว่าเธอขาดอากาศจนหมดสติอยู่ข้างในหรือเปล่า จึงถามเสียงดังว่า «ยังอาบไม่เสร็จอีกเหรอ?»