เขายังไม่พอใจ จึงซุกไซ้ตรงซอกคอของเธออีกครั้ง “มืดแล้ว”
มืดแล้วก็ต้องนอน
เซี่ยซวี่รู้สึกเหมือนถูกกอดด้วยก้อนน้ำแข็ง เธอผลักเขาเบา ๆ “หนาวเกินไปแล้ว”
อวี้เฉินส่งเสียงอืออาอย่างงัวเงีย ก่อนเรียกใช้พลังพิเศษธาตุไฟ อุณหภูมิร่างกายของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งไม่ทำให้เธอหนาว และไม่ทำให้เธอร้อนเกินไป
เซี่ยซวี่ถูกโอบล้อมด้วยไออุ่น มือที่ผลักเขาค่อย ๆ อ่อนแรงลง ไม่นานก็ผล็อยหลับไป
เมื่อได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอข้างหู อวี้เฉินก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาไล้ไปตามใบหน้าที่งดงามราวกับไม่ใช่คนจริงในอ้อมแขน แววคลั่งไคล้ที่วาบผ่านเพียงชั่วครู่กลับทำให้หนังศีรษะชาวาบ
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในห้องก็มีเสียงถอนหายใจดังขึ้น
“เธอเป็นของฉัน”
กลางดึก เสียงน้ำดังขึ้นอีกครั้งในห้องน้ำ
หลายวันมานี้ เซี่ยซวี่ไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่ มีเพียงอย่างเดียวที่ไม่ดีนัก คือเธออยากกินของร้อน ๆ แต่ทำอาหารไม่เป็น
เมื่ออวี้เฉินแสดงท่าทีตามใจ เธอก็รีบได้คืบจะเอาศอกทันที
อวี้เฉินจะทำอย่างไรได้ แน่นอนว่าต้องล้างมือเข้าครัว ท่ามกลางสายตาออดอ้อนของเซี่ยซวี่ เขาทำซุปหม้อหนึ่งที่แทบดูไม่ออกเลยว่ามีวัตถุดิบอะไรอยู่บ้าง
เซี่ยซวี่ช่วยชิมอย่างเต็มใจ เพียงคำเดียวก็แทบทำเอาเธอสิ้นชีพ
เธอเอนตัวหงายหลังอย่างหมดอาลัยตายอยาก อวี้เฉินตั้งใจจะออกไปจับใครสักคนกลับมาทำอาหารให้ทันที แต่เขาอยู่ที่นี่มานานขนาดนี้แล้ว บริเวณใกล้เคียงก็ไม่มีผู้รอดชีวิตเหลืออยู่ ที่นี่เดิมทีก็เป็นเพียงจุดพักชั่วคราวเท่านั้น
เขาเก็บข้าวของที่พอจะใช้ได้ลงในมิติ จากนั้นห่อตัวเซี่ยซวี่จนมิดชิดแล้วอุ้มออกไป