ผมสีเงินหม่นซ่อนอยู่หลังโต๊ะที่วางของกองพะเนิน นักเรียนชายใช้นิ้วเรียวยาวคีบรูปพลิกดูไปมา ก่อนจะสร้างอัลบั้มใหม่แล้วบันทึกภาพเก็บไว้
เขาแทบไม่เคยเข้าเว็บบอร์ดเลยสักครั้งในรอบร้อยปี พอเข้าไปก็เจอเรื่องน่าสนใจแบบนี้ทันที
แสงเงาตรงประตูมืดวูบลง ร่างสูงโปร่งสง่างามก้าวเข้ามา โจวอวี้ฮุยเห็นว่ามีคนนั่งอยู่ตรงที่นั่งของตัวเอง ท่าทางอีกฝ่ายดูไม่สำรวม แถมยังวางตัวเสเพล แต่แววตากลับไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
เขาเดินไปวางใบสมัครชมรมไว้ข้าง ๆ ก่อนถามว่า “นายมาทำไม?”
“อยู่ข้างนอกแล้วรำคาญ” ซางซวี่แค่นเสียง
วันนี้พอออกจากบ้านก็ได้ยินเสียงนกร้องสามครั้ง เขามองแล้วขัดหูขัดตา เลยจับนกมาด่าเสียยกใหญ่ ระหว่างทางมีใบไม้จากต้นไม้ร่วงใส่ตัว เขามองแล้วขัดตา เลยสั่งให้คนตัดต้นไม้จนเหลือแต่กิ่งโล้น พอเข้าโรงเรียนก็เห็นผอ.แต่งตัวน่าขยะแขยง เขามองแล้วขัดตา เลยเข้าไปจะ... ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อบ้านลากเขาไว้สุดชีวิต เขาคงทำสำเร็จไปแล้ว
เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย ไม่พูดถึงแล้วกัน
ซางซวี่ลุกขึ้นนั่งแล้วถามว่า “ได้ยินว่าช่วงนี้มีคนด่าว่านายหน้าตาอัปลักษณ์?”
เหมือนจะมีเรื่องแบบนั้นอยู่จริง โจวอวี้ฮุยเปล่งเสียงสั้น ๆ “อืม”
“ใช่ แล้วทำไมเหรอ?”
โจวอวี้ฮุยเป็นคนจับสังเกตแววตาเล็ก ๆ น้อย ๆ ของคนอื่นได้เก่ง เขาขมวดคิ้วอย่างแปลกใจเมื่อพบว่าซางซวี่กำลังพินิจใบหน้าของเขา