ความจริงจนถึงตอนนี้เขาก็ยังมองหน้าเธอไม่ชัด ชุดนักเรียนแบบเดียวกันพอมาอยู่บนตัวเธอกลับดูมีเสน่ห์ชวนให้เคลิบเคลิ้มอย่างประหลาด จนละสายตาไปไม่ได้
ไม่นานนัก เธอก็แหวกฝูงชนออกมาได้อย่างราบรื่น ราวกับแหวกทะเลแดง จนปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาในระยะห่างเพียงไม่กี่เมตร ราวกับฉากสโลว์โมชันในหนังรัก ฉีจือหนานเห็นใบหน้างดงามชวนตะลึง ดวงตาพลันหม่นลึกจนยากจะหยั่งถึง
เสื้อนอกหล่นลงพื้น เขาก็ไม่สนใจ
เซี่ยซวี่เพียงขมวดคิ้วให้กับสถานที่ที่มีคนพลุกพล่านเช่นนี้ แต่ผลกลับกลายเป็นว่าพวกเขาพากันเปิดทางกว้างให้เธอ
จะเดินก็ไม่ใช่ จะไม่เดินก็ไม่เชิง
ไม่ต้องสุภาพขนาดนี้ก็ได้
พวกนี้นี่มารยาทดีเกินไปแล้วนะ
เซี่ยซวี่ไม่ยิ้มอีกแล้ว ใบหน้าเรียบเฉย ดูเย็นชาเหมือนลูกแมวตัวน้อยที่ถูกครอบครัวตามใจจนเสียนิสัย ไม่ยอมสนใจใคร
หัวใจของฉีจือหนานเหมือนถูกอะไรบางอย่างเกาเบา ๆ ท่าทีเอื่อยเฉื่อยของเขาอ่อนลงไม่น้อย ก่อนจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนว่า “คุณเป็นใคร?”
โรงเรียนสือตีไหลอันมีคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
ดูไม่ออกหรือไง?
เธอก็แค่ตัวประกอบคนหนึ่ง
เซี่ยซวี่ไม่อยากสนใจคำถามปัญญาอ่อนแบบนั้นของเขาเลย “หลีกทางหน่อยได้ไหม?”
ฉีจือหนานกับพวกยืนขวางอยู่ตรงประตู ถ้าจะออกไปก็ต้องให้พวกเขาหลีกทาง
ฉีจือหนานไม่เคยถูกใครเมินมาก่อน เขาจ้องเซี่ยซวี่อยู่หนึ่งวินาที