ทั้งสองคนจึงทะเลาะกันขึ้นมา
มีคนโจมตีเข้ามาจากด้านข้าง ทั้งคู่จึงจำต้องหยุดมือ แล้วรีบปัดป้องไว้ได้อย่างหวุดหวิด
อวี้เฉินโผล่มาอย่างไร้สุ้มเสียงราวกับภูตผี «ถ้าจะทะเลาะก็กลับไปทะเลาะกันที่อื่น อย่ามาแถวนี้»
โจวเยี่ยนชิงเก็บท่าทาง แล้วเดินตรงไปที่กองไฟ
ลั่วเหยี่ยนถูกเผยซือลากกึ่งจูงออกไปอย่างไม่เต็มใจ
เมื่อกลับไปถึงทีมของตัวเอง ลั่วเหยี่ยนก็สะบัดมือเผยซือ สีหน้าเย็นชาไร้เยื่อใย «ที่ผมพูดเมื่อกี้เป็นเรื่องจริง เราจบกันแล้ว ต่อไปอย่าพูดอีกว่าเราเคยคบกัน ได้ยินไหม?»
เผยซือรู้ว่าเขาเป็นคนไร้หัวใจ แต่ไม่คิดว่าสักวันเขาจะไร้หัวใจกับเธอถึงขนาดนี้ เธอรู้สึกว่าที่ผ่านมาไม่เคยเข้าใจเขาเลย
ลั่วเหยี่ยนถือว่าเธอยอมรับแล้ว จึงหันไปบอกเพื่อนร่วมทีม «พวกนายก็เหมือนกัน หุบปากให้สนิท!»
ทุกคนรับปาก แต่ในใจกลับสับสน ไม่รู้ว่าควรด่าว่าเขาเลว หรือเห็นใจเผยซือดี หรือบางทีพวกเขาเองก็คิดจะตามจีบดวงจันทร์ดวงนั้นอยู่เหมือนกัน
หลังได้พบเซี่ยซวี่ ต่อให้หลับตาก็ยังนึกถึงภาพของเธอได้
ในวันสิ้นโลก การแย่งชิงสมบัติก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว
คิดแบบนี้ก็ไม่ผิดใช่ไหมล่ะ?
เผยซือน้ำตาไหลพราก ตัดสินใจไม่สนอะไรแล้ว ตะโกนใส่เขา «เลิกฝันได้แล้ว นายไม่คู่ควรกับเธอ!»
«พูดอีกทีสิ!» ลั่วเหยี่ยนทำหน้าดุดัน ก่อนจะส่ายหน้า «ไม่สิ เซี่ยซวี่เป็นของผม! เธอต้องเป็นของผม!»
เขาไม่ทันสังเกตว่าหลังจากคำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของเผยซือก็แข็งค้างในทันที น้ำเสียงของเธอแปลกไป «นายว่า...เธอชื่ออะไรนะ?»
มิน่าล่ะ มิน่าตอนแรกที่เห็นเซี่ยซวี่ เธอถึงรู้สึกคุ้นหน้าอย่างประหลาด เธอรู้ว่าเป็นคนที่ตัวเองรู้จัก แต่กลับนึกไม่ออกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร