ความไม่เข้าใจของเผยซือและคนอื่น ๆ ดำเนินต่อไปจนกระทั่งจอดรถพักกลางทาง กระทั่งพวกเขาได้เห็นใบหน้าของเซี่ยซวี่
เธอพลันนึกถึงข่าวลือ ใบหน้านั้นงดงามประณีตจนเกินขอบเขตที่มนุษย์จะจินตนาการได้จริง ๆ ผิวพรรณผุดผ่องราวหยกมันแพะชั้นดี ขาวนวลราวขนมข้าวเหนียว เส้นผมที่หลุดลุ่ยลงมาประปรายกลับชวนให้ใจคันยุบยิบ
ผ้าพันคอพันรอบคออย่างหลวม ๆ เซี่ยซวี่นั่งอยู่ข้างกองไฟที่พวกเขาก่อขึ้นทำอาหาร แสงไฟยังไม่เจิดจ้าเท่าเธอ
พอรู้สึกร้อนขึ้นมา เธอก็ยื่นมือเตรียมรวบผม แต่ยางรัดผมกลับถูกใครบางคนคว้าไปกลางทาง สวี่ซวี่มายืนด้านหลังเธอ «ให้ผมทำเถอะ»
เซี่ยซวี่พยักหน้ารับอย่างยินดี
มีคนช่วยก็ดีเลย
อวี้เฉินอดกลั้นไว้ เขารู้ว่าฝีมือตัวเองไม่ได้ดีพอ จึงไม่ได้เสนอตัวก่อน ในเมื่อซวี่ซวี่ตอบตกลงไปแล้ว เขาจะพูดอะไรได้อีก เขาป้อนขนมให้เธอหลายห่อ ก่อนจะไปตรวจตรารอบ ๆ กับโจวเยี่ยนชิง
แม้เขาจะสัมผัสได้ว่าบริเวณรอบ ๆ ไม่มีซอมบี้ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะเปิดเผยตัวตน
ผมดำสลวยในมือสวี่ซวี่เชื่อฟังเป็นพิเศษ ราวกับเจ้าของเส้นผมที่กำลังนั่งนิ่งให้เขาจัดแต่งตามใจ
เขาใช้เวลาไม่นานก็รวบผมให้เธออย่างประณีต ระยะห่างเพียงครึ่งนิ้วทำให้สัมผัสต้นคอเกลี้ยงเกลาของเธอได้ เขาหยุดมือครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยออก
«เรียบร้อยแล้ว คราวหน้าถ้าจะมัดผมก็มาหาผมได้นะ»
เซี่ยซวี่ลูบผมตัวเอง พลางส่งเสียงอืม ๆ สองครั้ง
สีดำสนิทตัดกับผิวขาวผ่อง โดยเฉพาะเมื่อเส้นผมยังมีไออุ่นจากมือเขาหลงเหลืออยู่
ชวนให้ใจแทบขาด
สวี่ซวี่กลั้นหายใจ ไม่กล้าอยู่ตรงนี้นานกว่านี้ จึงหันหลังเดินจากไป ทว่าเจียงหย่างที่เดินสวนมา สีหน้าไร้อารมณ์ ทั้งที่ทางกว้างขวางแท้ ๆ ไหล่ของเขากลับถูกชนจนเบี่ยงไปด้านข้าง ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาเป็นระลอก