โจวเยี่ยนชิงกลับมาอีกครั้ง ปลายนิ้วไล้ลงบนริมฝีปากงามเย้ายวนราวกลีบดอกไม้โรยรา กดคลึงซ้ำไปมา แววตาแฝงความริษยาอย่างยากจะปิดบัง «น่าสงสารจัง...»
ใบหน้าที่ปกติสงบนิ่งไร้ความปรารถนา กลับเผยสีหน้าที่ไม่ควรปรากฏขึ้นมาอย่างหาได้ยาก
ทำไมอวี้เฉินทำได้ แต่เขาทำไม่ได้?
«ซวี่ซวี่ ทำไมไม่มองฉันบ้างล่ะ?» คืนนี้โจวเยี่ยนชิงราวกับหลุดพ้นจากพันธนาการบางอย่าง «บางครั้งพอเห็นเธอสนิทสนมกับเขาได้อย่างไม่เก้อเขิน ฉันก็อยากฆ่าเขาให้ตาย»
«แต่พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ฉันก็ไม่อยากให้เธอเสียใจ ทว่าฉันทนไม่ไหวแล้ว»
«เธออยากได้อะไร ฉันให้ได้ทุกอย่าง ฉันไม่ได้ด้อยไปกว่าอวี้เฉิน เลือกฉันได้ไหม ซวี่ซวี่?»
เขายอมรับว่าใกล้จะคลั่งเพราะความหึงหวงแล้ว!
เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนเตียง ใช้มือยันอยู่ข้างตัวเธอแล้วโน้มเข้าไปใกล้ ปลายจมูกถูไล้เส้นผมข้างขมับ ลมหายใจรินรดซอกหู ก่อนจะอ้าปากงับติ่งหูของเธอแล้วเลียแผ่วเบา «ซวี่ซวี่ อวี้เฉินทำแบบนี้กับเธอด้วยหรือเปล่า?»
ทำให้เซี่ยซวี่ขยับตัวโดยไม่รู้สึกตัว
โจวเยี่ยนชิงหัวเราะเบา ๆ แล้วผละออก หางตาเหลือบเห็นผ้าห่มที่เปิดออกมุมหนึ่ง
เขาจ้องอยู่ชั่ววินาที เลือดลมทั่วร่างพลันแข็งค้าง ก่อนจะพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง
เมื่อสติกลับมาครองความเหนือกว่า โจวเยี่ยนชิงก็ฝืนใจเบือนสายตา แล้วช่วยห่มผ้าให้อย่างทะนุถนอมจนมิดชิด ไม่มีช่องว่างแม้แต่น้อย
ไม่รู้ว่าอวี้เฉินจะกลับมาเมื่อไร บางทีอาจใกล้แล้วก็ได้ โจวเยี่ยนชิงกลับรู้สึกผิดราวกับแอบมีสัมพันธ์ลับ ๆ เขาไม่ได้อยู่นานนัก ช่วยเซี่ยซวี่จัดการร่องรอยที่บ่งบอกว่าเขาเคยมาเยือน ก่อนจะออกจากห้องไป