หลังจากเขาจากไป อวี้เฉินก็ลบร่องรอยทุกอย่างที่เขาทิ้งไว้จนหมด เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขากลับลังเลอยู่ชั้นบนเป็นเวลานาน แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านเข้ามาจากด้านนอก น่าจะอบอุ่นแท้ ๆ แต่น่าเสียดายที่เขาไม่รู้สึกถึงอุณหภูมิใดเลย
เขารู้ว่าตอนนี้เฉิงสิงจะไม่เปิดเผยตัวตนของเขา เพราะอีกฝ่ายยังต้องพึ่งพาเขา
แต่เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขากังวลจริง ๆ
ชั้นบน เซี่ยซวี่ได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่ข้างล่าง ศูนย์สามห้าส่งสัญญาณเตือนรัวไม่หยุดในหัว เธอเดินไปที่ประตู เตรียมลงไปดู
พอดีกับที่ประตูถูกเปิดจากด้านนอก เซี่ยซวี่ถอยหลัง ชายชุดนอนพลิ้วไหวตรงข้อพับเข่า ผิวเนียนนุ่มราวหยก อวี้เฉินเห็นภาพนั้นแล้วชะงักไปเล็กน้อย
อารมณ์ทั้งมวลราวกับถูกปลดเกราะทิ้ง รอยยิ้มผุดขึ้นตรงหว่างคิ้ว เขาอุ้มเธอกลับเข้าไปด้วยท่าอุ้มเด็ก “จะลงไปข้างล่างเหรอ?”
เซี่ยซวี่ขานรับ “ข้างล่างมีคนอยู่เหรอ?”