ในเมื่อเผยซือชอบเขา เขาย่อมไม่ปล่อยให้เธอเสียเวลา คบหาดูใจกันก็เท่านั้น
แต่เธอไม่มีทางเทียบกับจันทร์กระจ่างของเขาได้ แค่พบกันเพียงครั้งเดียวก็ทำให้เขาคะนึงหาไม่รู้คลาย หากมีโอกาสได้พบเธออีกครั้ง ไม่ว่าเธอจะให้เขาทำอะไร เขาก็ยินดีทั้งนั้น
……
ในฐานมีเฉิงสิงอยู่ อวี้เฉินจึงยังออกไปทำภารกิจระยะไกลกับทั้งสามคนอยู่ดี คาดว่าต้องใช้เวลาหลายวัน เซี่ยซวี่จึงถูกพาไปด้วยตามธรรมดา
ศูนย์รับภารกิจ
ลมหายใจที่เซี่ยซวี่พ่นออกมากระทบผ้าพันคอแล้วสะท้อนกลับมา ใบหน้ากว่าครึ่งซ่อนอยู่ใต้ผ้าพันคอ แก้มแดงระเรื่อจนแทบไม่ต่างจากสีชมพู แม้แต่ปลายจมูกก็ยังแดง เธอหาวหวอด เดินตามหลังอวี้เฉินอย่างเชื่องช้า
ราวกับลูกแมวที่ง่วงงุนตัวหนึ่ง
อวี้เฉินจูงมือเธอไว้ พลางปรับฝีเท้าให้เข้ากับจังหวะของเธอ
มีคนที่เคยพบอวี้เฉินในตลาดวันนั้นอยู่ที่นี่ พวกเขาอดไม่ได้ที่จะมองเซี่ยซวี่ซึ่งเผยให้เห็นใบหน้าไม่เต็มที่ ไม่กล้ามองกันอย่างโจ่งแจ้ง แต่แอบมองก็ยังพอได้
จู่ ๆ ฝ่ามืออีกข้างของเซี่ยซวี่ก็คล้ายถูกใครใช้นิ้วเกี่ยวเบา ๆ จั๊กจี้นิด ๆ
โจวเยี่ยนชิงในชุดปฏิบัติการเดินผ่านข้างกายเธอ น้ำเสียงตรงไปตรงมา ราวกับเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตาของเธอ «ขอทางหน่อย»
เซี่ยซวี่: ?
เธอหลบให้เขาแล้วหรือไง ถึงเดินผ่านไปได้เลย
เจียงหย่างที่เดินตามหลัง มือยัดกระเป๋าอยู่ สีหน้าพลันมืดครึ้ม มองไม่ออกเลยนะว่าเริ่มลงมือจีบเธอแล้วหรือ
สีหน้าอ่อนโยนของสวี่ซวี่แตกร้าวไปชั่วขณะ ทำให้เขาตระหนักชัดยิ่งขึ้นว่ารอบกายซวี่ซวี่มีหมาป่ารายล้อม หากไม่พยายามให้มากกว่านี้ เกรงว่าคงไม่มีที่ให้เขาแล้ว