“เธอเองสินะที่มีเรื่องกับประธาน? ไม่นึกเลยว่าหน้าตาจะธรรมดาขนาดนี้ ทำไมประธานถึงยอมปล่อยเธอไปล่ะ?”
ตรงปากตรอกอันรกร้าง ไป๋เวยแต่งหน้าอย่างประณีต ยืนกอดอกมองหญิงสาวที่ถูกกดให้นั่งแหมะอยู่บนพื้น มีคนเชิดใบหน้าของเธอขึ้นอย่างแรง ปล่อยให้ไป๋เวยวิจารณ์ได้ตามใจ
แม้ช่วงนี้กระแสในเว็บบอร์ดจะพุ่งไปอยู่ที่เซี่ยซวี่ แต่รากฐานของเอฟโฟร์ในโรงเรียนไม่ได้หยั่งลึกภายในวันสองวัน คนที่หลงใหลพวกเขายังมีอีกมาก
อย่างเช่นไป๋เวย เดิมทีเธอเป็นเพียงคนที่ไม่มีความสำคัญในตระกูลเล็ก ๆ เหล่านี้ต่างส่งลูกหลานเข้ามามากมายเพื่อปีนป่ายไปสู่สี่ตระกูลใหญ่ ไป๋เวยก็เป็นหนึ่งในนั้น
ตอนนี้เธอกลับกลายเป็นคนที่ไปได้สวยที่สุดคนหนึ่ง มีที่ทางในกลุ่มแฟนคลับ และก้าวขึ้นเป็นบุคคลสำคัญของตระกูล
เพราะอย่างนั้น เธอจึงต้องกำจัดตัวแปรที่ไม่อยู่ในโอวาททุกคน
“ฉันเจอเขาแค่ครั้งเดียว เรื่องคราวก่อนเป็นอุบัติเหตุ ฉันไม่ได้มีเรื่องกับเขา...”
ตอนนี้ตันเจียดูน่าสงสารจับใจ หัวเข่าที่กระแทกพื้นปูนบวมแดงเป็นปื้น เหงื่อจากการดิ้นรนทำให้หน้าม้าติดแนบกับใบหน้า คางถูกบีบเอาไว้ เธอจึงจำต้องเงยหน้าขึ้นอย่างน่าอับอาย
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องทำกับเธอแบบนี้ เธอแค่อยากตั้งใจเรียนให้ดี เรียนจบอย่างราบรื่น แล้วใช้วุฒิการศึกษาหางานดี ๆ ทำเท่านั้น