หนุ่มผมแดงที่โดดเรียนอีกครั้งกำลังหมกตัวเล่นเกมอยู่ในหอพัก มีคนทักหาเขา พอเห็นชื่อบัญชีก็รู้ว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องผู้หญิง
เขาจำใจออกจากเกม ภาพพักหน้าจอเป็นแผ่นหลังของหญิงสาวที่มีรูปร่างสมส่วน เส้นผมยาวนุ่มสลวยแผ่สยายลงมาด้านหลัง เขาเผลอมองอยู่นานโดยไม่รู้ตัว รูมเมตชินกับอาการใจลอยเป็นพัก ๆ ของเขาในช่วงหลายวันนี้ไปแล้ว
ไม่รู้เหมือนกันว่าใครกันที่ทำให้เขาหลงได้ขนาดนี้
เขาอยากเอารูปเซี่ยซวี่ฟาดใส่หน้าอีกฝ่ายจริง ๆ จะได้รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าความงามระดับท็อป
แต่แน่นอนว่าเขาทำไม่ลง ไม่ใช่เพราะเสียดายที่จะฟาดหน้าอีกฝ่าย แต่เพราะเสียดายรูปต่างหาก เขาอุตส่าห์ใช้ความพยายามตั้งเท่าไรถึงรวบรวมภาพถ่ายชุดนี้มาได้ แน่นอนว่าต้องเก็บรักษาอย่างดี
จะโทษโยวเจียงก็ไม่ได้เหมือนกันที่ไม่ยอมเข้าเว็บบอร์ด จึงไม่เห็นพวกนี้
ถึงอย่างนั้น รูมเมตก็ยังอดเตือนเขาไม่ได้ “อย่าจริงจังกับเขามากนักสิ นายยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นใคร”
“นายสู้ลองดูเทพธิดาคนใหม่ของฉันไม่ได้หรอก ถ้าได้เห็นแล้ว นายต้องหลงเธอแน่ ๆ แค่เพื่อจะได้เจอเธอ ฉันก็คิดจะไปนั่งเรียนวิชาที่ไม่ได้ลงทะเบียนแล้ว ไม่รู้ว่าถึงตอนนั้นจะยังมีที่นั่งไหม”
ตั้งแต่รูมเมตเริ่มพูด โยวเจียงก็ทำท่าดูแคลนไม่ใส่ใจ ในใจเขาไม่มีใครเทียบเธอได้ น่าเสียดายที่แม้แต่ชื่อของเธอเขาก็ยังไม่รู้
อีกอย่าง รูมเมตกล้าพูดถึงเขาได้ยังไง? อาการของอีกฝ่ายดูหนักกว่าเขาชัด ๆ
โยวเจียงไม่เข้าใจ แต่เมื่อนึกถึงธุระที่มีอยู่ เขาก็สงสัยว่าลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงทักมาหาเขาทำไม