เสียงหวานใสของหญิงสาวดังขึ้น “หมิงจือ คุณฉินดีกับเธอจังเลย ฉันอิจฉาเธอแทบแย่!”
“ไม่ได้ขนาดนั้นหรอก” ลู่หมิงจือยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่มีอะไรให้อิจฉาสักหน่อย เราโตมาด้วยกันนี่นา”
พอได้ยินชื่อนั้น เซี่ยซวี่ก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เธอจึงฟังต่ออย่างเปิดเผยไม่คิดปิดบัง
อีกด้านหนึ่ง ทั้งสองลงไปแช่น้ำ จ้าวหว่านร่ายยาวว่าฉินเยี่ยนดีกับเธอแค่ไหน ก่อนจะสรุปว่า “เฮ้อ ตอนนี้ก็เป็นแบบนี้แล้ว รอพวกเธอแต่งงานกันเมื่อไร ฉันคงได้แต่นั่งกินอาหารหมาไปวัน ๆ”
ลู่หมิงจือหน้าแดงระเรื่อ แสร้งตำหนิพลางวักน้ำสาดใส่เธอ “พูดอะไรน่ะ?”
ทั้งคู่หยอกล้อกันอยู่พักหนึ่ง เสียงหัวเราะสดใสดังไม่ขาดสาย จ้าวหว่านนึกอะไรขึ้นมาได้จึงถาม “จริงสิ พี่ชายสองคนนั้นของเธอล่ะ?”
เธอยิ้มเจ้าเล่ห์ พลางขยิบตาให้ลู่หมิงจือ “ปกติเธอไปไหนพวกเขาก็ตามไปด้วยไม่ใช่เหรอ? วันนี้ไม่มาด้วยหรือไง?”
โดยเฉพาะลู่สวิน เมื่อก่อนเขากลัวว่าเธอจะพาลู่หมิงจือเสียคน เลยชอบหาเรื่องเถียงกับเธออยู่เรื่อย จนเธอรำคาญเขามาก
เมื่อนึกถึงเรื่องเก่า ๆ เธอก็ไม่ทันสังเกตว่าแววหน้าของลู่หมิงจือผิดปกติไปชั่วขณะ
แสงเงาทาบลงบนใบหน้าด้านข้างของลู่หมิงจือ กลืนไปกับความหม่นหมองของเธอ เธอก้มหน้าคนสายน้ำ พลางตอบด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทไร้พิรุธ
“งานที่บริษัทเยอะมาก พี่ใหญ่กับพี่รองก็ยุ่งกันทั้งคู่ เลยปลีกตัวมาไม่ได้”
พูดถึงเรื่องนี้ ลู่หมิงจือเองก็รู้สึกแปลก ๆ พี่ใหญ่กับพี่รองต่างก็อยากไปหาสวี่เจิน แต่ดูเหมือนทั้งคู่จะคอยเหนี่ยวรั้งกันและกันอยู่
ถ้าพวกเขาชอบสวี่เจินและอยากดีกับสวี่เจินจริง ๆ ทำไมถึงกลัวอีกฝ่ายจะไปด้วยล่ะ?