พ่อบ้านเอ่ยเรื่องนี้กับฉินกวนหลานว่า 「คุณฉิน คุณหลินมาถึงนี่เป็นครั้งที่สี่แล้วครับ」
เซี่ยซวี่นั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา ไม่ว่าจะหลินหยุนโจวหรือหลินเจาเหยี่ย เธอก็ลืมทั้งคู่ไปจนหมดแล้ว ฉินกวนหลานจัดการงานอยู่ข้าง ๆ ต่างคนต่างไม่รบกวนกัน บรรยากาศกลมกลืนเป็นอย่างดี
เมื่อได้ยินเช่นนั้น คิ้วของฉินกวนหลานขยับเล็กน้อย นิ้วเคาะขอบเอกสารเบา ๆ
พ่อบ้านพูดต่อว่า 「ให้คนจับเขาไว้แล้วสั่งสอนสักหน่อยดีไหมครับ จะได้ไม่กล้ามาอีก」
พวกเขาทำเรื่องแบบนี้กันเป็นประจำ พ่อบ้านจึงพูดออกมาอย่างเคยชิน อีกอย่าง พวกเขาก็มองหลินหยุนโจวไม่เข้าตาอยู่แล้ว
ฉินกวนหลานเงยหน้าขึ้น เอ่ยอย่างไม่เห็นด้วยว่า 「ลุงหลี่ก็อายุมากแล้ว ทำไมยังมีความคิดมืดมนแบบนี้อีก」
พ่อบ้าน: ?
「ผมตั้งใจทำแต่ความดี จะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง」
พ่อบ้านสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไป เซี่ยซวี่ก็สงสัยว่าตัวเองฟังผิดเช่นกัน เธอหันกลับไปมอง แต่สีหน้าของฉินกวนหลานยังคงไม่เปลี่ยนแปลง