ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะเผยซือ
เธอรู้ดีว่าทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร และยังพอเดาได้ด้วยว่าหลังล้างหน้าแล้วจะเกิดอะไรขึ้น
เดิมทีผิวของเผยซือก็ขาวอยู่แล้ว แถมยังมีใบหน้างดงาม เมื่ออยู่ท่ามกลางคนเหล่านี้จึงสะดุดตาเป็นพิเศษ พอล้างสิ่งที่เปื้อนบนใบหน้าออก คนพวกนั้นก็พบตัวเธอแล้วลากออกมา
“หัวหน้า ตรงนี้ซ่อนของดีไว้ด้วย!” คนที่ลากเผยซือออกมารายงานอย่างตื่นเต้น
เผยซือนั่งทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว พยายามใช้เส้นผมปิดบังใบหน้าเพื่อหลบสายตาหื่นกระหายของหูเซียวที่อยู่ตรงหน้า ในใจอดแค้นไม่ได้ พอลั่วเหยี่ยนมาถึง เธอจะไม่ยอมให้เขาปล่อยคนพวกนี้ไปเด็ดขาด!
หูเซียวลุกขึ้นนั่ง คายไม้จิ้มฟันที่คาบอยู่ในปากออกมา สายตากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับจับต้องได้ ก่อนจะหัวเราะ
“พาเธอไปที่เต็นท์ฉัน ส่วนคนอื่นพวกแกแบ่งกันเอง!”
“ได้เลย ขอบคุณครับหัวหน้า!” เสียงประจบประแจงของลูกน้องดังขึ้นระงม
มีคนเข้ามากระชากตัวเผยซือ เธอเพิ่งถูกคำพูดนั้นเล่นงานจนมึนงงไปหมด ใบหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีดด้วยความโกรธ พอรู้สึกถึงการกระทำของอีกฝ่าย เธอจะยอมจำนนได้อย่างไร จึงดิ้นรนสุดชีวิต
“ไม่! ไสหัวไป อย่ามาแตะต้องฉัน! พอคนที่มาตามหาฉันมาถึง พวกแกไม่รอดแน่...”
เธอยังพูดอีกหลายอย่าง แต่พวกนั้นไม่ฟังเลยสักนิด กลับคิดเพียงว่าเธอดิ้นเก่งเหลือเกิน พวกมันบิดแขนเธอแล้วลากไปทางเต็นท์
คนอื่น ๆ เข้าไปฉุดกระชากคนที่เหลือ ส่วนคนที่ไม่ถูกลากไปด้วยต่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ไหนเลยจะกล้าเสนอตัวไปตาย
ข้างในวุ่นวายไปหมด มีแต่เสียงร้องไห้และอ้อนวอนขอชีวิต