กว่าสวี่ซวี่จะเข้าใจความผิดปกติของโจวเยี่ยนชิงกับเจียงหย่าง ก็เป็นวันถัดมาแล้ว
วันนี้เซี่ยซวี่ตื่นเช้าอย่างหาได้ยาก กำลังคุยจ้อกับเหอเจี่ยว เหอเจี่ยวเล่าเรื่องซุบซิบที่เธอได้ยินมาจากมหาวิทยาลัยบีให้ฟัง เซี่ยซวี่ตั้งใจฟัง กลัวว่าจะพลาดมุกเด็ดไปแม้แต่มุกเดียว
ในยุคที่เทคโนโลยีล้ำสมัยเฟื่องฟู ก็ยังมีศิลปินรุ่นเก่าที่ยืนหยัดทำงานฝีมือด้วยมืออยู่
ตอนนี้ไม่มีโทรศัพท์ก็ยังมีเรื่องซุบซิบให้ฟังได้แล้ว
เหอเจี่ยวแค่ได้นอนหลับอย่างสงบสักคืนก็มีความสุขมากแล้ว จึงไม่กล้าปล่อยให้ทุกคนรอ เธอเลยเป็นคนตื่นเช้าที่สุด
อวี้เฉินรวบรวมเสื้อผ้ามาให้เซี่ยซวี่หลายชุด วันนี้เธอเปลี่ยนมาสวมกระโปรงยาวผ้ากำมะหยี่บางสีเขียวหม่น ชายกระโปรงยาวถึงข้อเท้า
โซ่ไข่มุกประดับเอวเรียงตัวอย่างไม่เป็นระเบียบ ผูกปมไว้ทางด้านซ้าย หากใครไล้นิ้วลงมาตามแนวแผ่นหลัง เกี่ยวโซ่เอวไว้ ก็สามารถดึงเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดและครอบครองไว้ได้ ริมฝีปากชุ่มฉ่ำราวกลีบดอกท้อ งดงามจนแทบไม่เหมือนคนจริง
ตอนพูด เหอเจี่ยวไม่กล้ามองเธอด้วยซ้ำ กลัวว่าพอมองแล้วจะเผลอมองนานเกินไป เดี๋ยวอวี้เฉินโผล่มากะทันหันแล้วใช้สายตาฆ่าเธออีก
แต่เธอก็มีแผนเล็ก ๆ ของตัวเอง แอบจับมือเซี่ยซวี่ได้อย่างเงียบเชียบ
อวี้เฉินออกไปเดินดูรอบนอกล่วงหน้า แต่ยังไม่วางใจเซี่ยซวี่ จึงกลับมาแต่เช้า
เขายืนอยู่ข้าง ๆ ทำตัวเป็นอากาศอยู่พักใหญ่ พอได้ยินเหอเจี่ยวพูดถึงชื่อผู้ชายคนหนึ่ง ในที่สุดก็อดใจไม่ไหว ชิงเซี่ยซวี่กลับมาจากเธอ
เขายืนอยู่นานขนาดนี้ ซวี่ซวี่ก็ยังไม่สังเกตเห็น เขาจึงตัดสินใจว่า ต่อไปจะคอยดูแลซวี่ซวี่เหมือนเดิม แต่จะไม่ยิ้มอีกแล้ว