เหอเจี่ยวผู้ขยันมัธยัสถ์มองสถานการณ์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดเซี่ยซวี่ให้นั่งลง แล้วเดินไปค้นหาของที่ยังพอใช้ได้ในรถ
เซี่ยซวี่นั่งเล่นกับเสี่ยวลวี่อย่างเบื่อหน่าย เสียงอาวุธนานาชนิด ทั้งดาบ ทวน และพลอง ดังอื้ออึงอยู่ด้านหลัง
ศูนย์สามห้ากลับมาในจังหวะนั้นพอดี «โฮสต์! ฉันได้ยามาแล้ว! บอกแล้วไงว่าไม่มีอะไรที่ฉันทำไม่ได้ ยื่นมือมาสิ»
«ได้มาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?»
ได้ยินดังนั้น เธอจึงแบมือออก เผยให้เห็นยาเม็ดสีน้ำตาล
เซี่ยซวี่กินยาจนเข็ดแล้ว จึงลองดมก่อนค่อยกลืนลงไป โชคดีที่มันไม่มีกลิ่นอะไร
«แน่นอนสิ! ตอนฉันไปขอยา ระบบข้างห้องถึงกับคุกเข่าประคองยามาส่งให้ฉัน กลัวฉันไม่รับก็โขกหัวสามที อ้อนวอนให้ฉันรับไว้ด้วย»
ศูนย์สามห้าพูดอย่างทะนงตน ราวกับไม่เห็นใครอยู่ในสายตา «ก็ความสามารถของฉันเหนือกว่ามันนี่นา»
เซี่ยซวี่ไม่ได้ออกความเห็น
เธอมองไม่เห็น แต่ศูนย์สามห้าสังเกตได้ว่าใบหน้าของเธอมีเลือดฝาดขึ้นจากภายใน มันพอใจจึงปิดการปิดกั้นความเจ็บปวด «โฮสต์ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง?»
เธอลองสัมผัสอาการของตัวเอง «ก็พอไหว…»
«ดีแล้ว นางเอกกำลังจะออกมา ถึงตอนนั้นเราจะตบหน้านางให้ยับเลย!» ศูนย์สามห้าหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ มือเท้าเอว
มันใช้ข้อได้เปรียบเรื่องเสียงดังกลบคำพูดของเซี่ยซวี่จนมิด
«…»
เซี่ยซวี่พูดไม่ออก เถาวัลย์พันเข้ากับสายคาดเอวที่ห้อยลงมาของเธอ จนไข่มุกเม็ดหนึ่งหลุดร่วง
ไข่มุกตกถึงพื้น สายตาของเซี่ยซวี่มองตามไป ก่อนหยุดอยู่ข้างเท้าชายหนุ่ม เขาชะงักเล็กน้อยแล้วก้มลงเก็บขึ้นมา
โจวเยี่ยนชิงที่ถอยออกมาจากการต่อสู้เพราะบาดเจ็บ รีบมาที่นี่เป็นที่แรก เมื่อเห็นคนที่ทำให้เขาใจลอยอยู่ตรงหน้า เขาก็ยิ้มออกมาเงียบ ๆ