แผนเข้าหาแบบบังเอิญเจอกันอย่างแนบเนียนของจี้เฟยยังไม่ทันได้งัดออกมาใช้ก็ล่มไม่เป็นท่า เธออ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเอ่ยอย่างตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกว่า “คะ...คุณรู้ชื่อฉันได้ยังไง?”
เธอนี่เหมือนมีเทพแห่งโชคลาภคอยหนุนหลังจริง ๆ เมื่อวานเพิ่งเข้ากลุ่มอัศวิน วันนี้ก็ได้เจอตัวจริงแล้ว
เซี่ยซวี่ชี้โทรศัพท์ให้เธอดู
นิ้วเรียวสะอาดสะอ้านสวยงาม จี้เฟยก็เผลอมองตามไปเสียแล้ว เธอก้มมองโทรศัพท์ช้ากว่าคนอื่นไปจังหวะหนึ่ง แล้วพบว่ามีข้อความใหม่เข้ามา
เซี่ยซวี่:【ฉันมาถึงแล้ว】
เพราะฉะนั้น!
เพราะฉะนั้นเทพธิดาของเธอก็คือเพื่อนร่วมชั้นที่มาสอนแทนเธอนั่นเอง!
จี้เฟยมองโทรศัพท์สลับกับเซี่ยซวี่ หลังจากอึ้งไปแล้ว เธอก็กดปิดหน้าจอโทรศัพท์ดังแปะ แล้วเปลี่ยนคำพูดอย่างแนบเนียนสุด ๆ
“เมื่อกี้ฉันพูดผิด ฉันเรียนคนเดียวแล้วเบื่อ อยากหาใครมาอยู่เป็นเพื่อน หนังสือฉันก็เอามาครบ ฉันไม่ใช่คนโดดเรียนนะ”
ถือโอกาสสร้างภาพลักษณ์ให้ตัวเองไปด้วย
“ไปกันเถอะซวี่ซวี่ เราไปห้องเรียนกัน” จี้เฟยตีสนิทด้วยการคว้ามือเธอไว้ เธอตัดสินใจแล้วว่าวันนี้กลับไปจะไม่ล้างมือเด็ดขาด
เซี่ยซวี่ถูกพาไปถึงห้องเรียนโดยไม่ทันได้พูดอะไร
อาจารย์วิชานี้เคร่งครัดและหัวแข็งอย่างยิ่ง แถมยังเป็นวิชาบังคับ นักศึกษาที่มาเรียนต่างถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เซี่ยซวี่เข้ามาในจังหวะนั้นพอดี ราวกับแสงสว่างวูบหนึ่งแหวกม่านเวทีออก
ทุกคนเปลี่ยนสีหน้าทันที ใครบอกว่าวิชานี้ไม่ดี? วิชานี้ดีจะตาย!