อย่างที่เขาพูด ในห้องมีคนอยู่อีกคนจริง ๆ
แม้การบุ่มบ่ามบุกเข้าไปจะไม่เหมาะนัก แต่ราวกับมีบางสิ่งดึงดูดกันอยู่ในความมืดมิด ฉู่หลีจึงอดเดินเข้าไปไม่ได้ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่กับที่พร้อมกับลู่สวิน
เซี่ยซวี่ที่กำลังอ่านข้อความอยู่ได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอประสานเข้ากับคนหลายคนพอดี
เธอนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น มือประคองโทรศัพท์ไว้อย่างว่าง่าย กระโปรงยาวสีชมพูอ่อนแนบไปกับเรือนร่าง
ชายกระโปรงเลิกขึ้น เผยให้เห็นหัวเข่าขาวผ่องที่แต้มด้วยสีชมพู เอวคอดราวกิ่งหลิวที่โอบได้ด้วยมือเดียว งามราวกับหิมะกองหนึ่ง หรือดอกไม้บอบบางที่ไหวเอนอยู่บนกิ่งไม้ในวันวสันต์
ผมยาวฟูสลวยราวก้อนเมฆสยายลงบนไหล่และแผ่นหลังอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นลำคอระหงที่ดูบอบบาง
คิ้วและขนตาดำขลับราวปีกกา ดวงตาสุกใสดุจแต้มหมึก ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้ม แก้มขาวระเรื่อมีสีชมพู ริมฝีปากแดงสดราวกับเพียงบีบเบา ๆ ก็จะมีหยดน้ำซึมออกมา
ความงามที่น่าตะลึงทำให้หัวใจของพวกเขาร้อนวูบ ทั้งที่ไม่มีใครเตรียมใจรับมือมาก่อน
พวกเขาลืมความไม่พอใจ ลืมเรื่องที่ทะเลาะกันไปจนหมด เหลือเพียงสายตาหลงใหลที่จับจ้องเธอไม่วางตา
ผู้ช่วยที่อยู่รั้งท้ายรู้สึกหายเหนื่อยในพริบตา โชคดีที่เขามีครอบครัวแล้ว จึงเพียงชื่นชมอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะไม่กล้ามองต่อ
แต่ลู่สวินกับฉู่หลีต่างออกไป เมื่อสมบัติล้ำค่าขนาดนี้ปรากฏตรงหน้า ทั้งคู่ต่างอยากเป็นมังกรที่ลักพาตัวเจ้าหญิง แววปรารถนาครอบครองพลุ่งพล่านขึ้นในดวงตาโดยที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้ตัว