เผยซือกลอกตาไปมา ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะเก่งกาจไม่แพ้ลั่วเหยี่ยน
ในเมื่อลั่วเหยี่ยนปฏิเสธเธอ แล้วทำไมเธอจะหาคนอื่นไม่ได้ล่ะ? อีกอย่าง พวกเขาก็เพิ่งผ่านการทดสอบของเธอมา เธอจะทำให้ลั่วเหยี่ยนเห็นว่าเผยซืออย่างเธอไม่ได้ไร้คนต้องการ และทำให้เขาต้องเสียใจ!
เธอเข้าร่วมกับพวกเขาก็ได้
หากลั่วเหยี่ยนยังดื้อดึงไม่ยอมเปลี่ยนใจ พวกเขาก็เป็นตัวเลือกที่ดีไม่น้อย แต่ถ้าลั่วเหยี่ยนหึงขึ้นมา ก็แปลว่าเขามีใจให้เธอ เธอยินดีให้โอกาสเขาอีกครั้ง
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เผยซือก็เบียดฝ่าฝูงชนไปขวางชายสองคนที่กำลังจะจากไป คราบน้ำบนใบหน้ายังไม่แห้ง เส้นผมตรงหน้าผากเปียกลู่ชื้น ดูน่าสงสารจับใจ
ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังมีความดื้อรั้นติดตัวมาแต่กำเนิด
“ฉันชื่อเผยซือ ขอไปกับพวกคุณได้ไหม?”
ทันทีที่เธอพูดจบ หลายคนก็เริ่มกระสับกระส่ายอยากเอ่ยปาก แต่เพราะเหตุผลนานัปการจึงไม่มีใครตอบรับออกมา ทว่าหากมีโอกาส พวกเขาย่อมอยากหาหลักประกันให้ตัวเอง
โจวเยี่ยนชิงไม่ใช่คนพูดมาก สีหน้าจึงเย็นชาลง
เผยซือเห็นสีหน้าของโจวเยี่ยนชิง ก็ขีดชื่อเขาออกจากใจทันที หน้าตาดีแต่พาลแบบนี้เธอเลือกไม่ได้หรอก จากนั้นจึงหันไปหาเจียงหย่างที่ดูคุยง่าย แล้วพยายามเกลี้ยกล่อมเขา
“ฉันมีประโยชน์มาก เข้าร่วมกับพวกคุณไม่ขาดทุนแน่นอน ก่อนหน้านี้ฉันเป็นรองหัวหน้าทีม แถมยังมีพลังพิเศษด้วย วางใจได้ ฉันไม่ใช่ดอกฝอยทองบอบบางที่ต้องเกาะคนอื่นหรอกนะ”
พูดจบแล้ว เธอกลับรู้สึกว่าสีหน้าของโจวเยี่ยนชิงเย็นชากว่าเดิมเสียอีก
เจียงหย่างยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ดอกฝอยทองแล้วทำไมล่ะ ฉันชอบดอกฝอยทองบอบบางนี่นา”
ถ้าเกาะเขาอยู่คนเดียวได้ก็ดียิ่งกว่า
อยากได้อะไร เขาก็หามาให้ อยากกินอะไร เขาก็ป้อนถึงปาก ถ้าตกใจกลัวก็อุ้มมานั่งบนตักแล้วปลอบ ถ้าปลอบไม่หายก็จูบเสียเลย...
ความคิดพลันหยุดลง แน่นอนว่าเขาแค่คิดเล่น ๆ เท่านั้น
เขาไม่ได้จะเป็นมือที่สามสักหน่อย
เผยซือ: ?
เดี๋ยวนะ เธอฟังผิดไปหรือเปล่า? เธอเป็นผู้มีพลังพิเศษนะ! โลกาวินาศแล้ว ทุกคนไม่ควรให้ความสำคัญกับความสามารถมากกว่านี้หรือไง?
โจวเยี่ยนชิงเหลือบมองอย่างอ่านความหมายไม่ออก ส่วนเจียงหย่างก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น