เฮ่อสุยจือยังจำสีหน้าคับข้องใจของอันรั่วฉิงได้ จึงโยนความผิดทั้งหมดให้เซี่ยซวี่ ระหว่างที่เฮ่อเยี่ยนชิงไม่อยู่จวน เขาก็ไปที่จวนสกุลเฮ่อ ตั้งใจจะพูดกับเซี่ยซวี่ให้รู้เรื่อง
เขาไม่ได้ชอบเธอ! อย่าคิดจะเล่นงานรั่วฉิงอีก ไม่อย่างนั้นก็มีแต่จะทำให้เขาเกลียดเธอมากขึ้น!
“ท่านแม่ทัพเฮ่อ” ยามเฝ้าประตูเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เฮ่อสุยจือทำเป็นไม่ได้ยิน เตรียมคำพูดไว้พร้อมแล้ว จึงเดินดุ่ม ๆ เข้าไปในจวนสกุลเฮ่ออย่างถือวิสาสะ ราวกับกำลังกลับบ้านตัวเอง
คราวก่อนเขายังทำให้เซี่ยซวี่แต่งเข้ามาได้ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม เขาไม่รู้เลยว่าคนในจวนเปลี่ยนไปหมดแล้ว ถูกขวางเอาไว้จนเข้าไปไม่ได้ แม้แต่ประตูก็ไม่ยอมให้ผ่าน
เฮ่อสุยจือตกตะลึง ก่อนจะเดือดดาล “พวกแกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? กล้าดียังไงมาขวางฉัน?”
เหล่าองครักษ์ยังคงไร้สีหน้า
“พี่ใหญ่สอนบ่าวไพร่ในจวนแบบนี้หรือ?” เฮ่อสุยจือทั้งอับอายทั้งฉุนเฉียว “เซี่ยซวี่ล่ะ? เธออยู่ไหน? เรียกเธอออกมาพบฉัน!”
พวกเขายังคงไร้สีหน้า ตั้งใจขวางเขาไว้ไม่ยอมให้ผ่าน
เฮ่อสุยจือรู้สึกประหลาด ราวกับตัวเองเป็นลิงที่ถูกคนมุงดู เห็นพวกเขายืนขวางไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขาทั้งเสียหน้าจนกล้ำกลืนความโกรธไว้ไม่ไหว และก็รู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับเฮ่อเยี่ยนชิงไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด
สุดท้ายเมื่อยื้อกันต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ เขาจึงยอมถอยอย่างจำใจ สะบัดแขนเสื้อแล้วจากไปด้วยความขุ่นเคือง
พวกเขาจัดการได้รวดเร็วมาก ไม่ปล่อยให้เซี่ยซวี่รู้เรื่องแม้แต่น้อย
เมื่อเฮ่อเยี่ยนชิงกลับมาและได้ยินเรื่องนี้ โดยเฉพาะตอนรู้ว่าอีกฝ่ายมาหาเซี่ยซวี่ สีหน้าก็เย็นชาขึ้น “ตัวปัญหา”