จะมีคนที่ถูกใจเขาไปเสียทุกอย่างแบบนี้ได้อย่างไร?
เขารู้มาตั้งแต่เด็กว่าอำนาจสำคัญเพียงใด ไต่เต้าขึ้นมาทีละก้าวจนในที่สุดก็ได้อยู่เบื้องพระพักตร์เสด็จพ่อ ตำแหน่งรัชทายาทนั้นเขาต้องคว้ามาให้ได้ ก่อนหน้านี้เขาเคยสนใจความพิเศษของอันรั่วฉิง เพื่อดึงนางมาเป็นพวกจึงลงแรงไปไม่น้อย ทว่าภายหลังกลับพบว่า นอกจากความแปลกประหลาดทั่วร่างแล้ว นางก็ไม่มีประโยชน์ต่อการชิงอำนาจของเขาเลย
เขาจึงหันไปจับตาฝ่ายขุนนางผู้ซื่อตรงที่ไม่เข้าร่วมการต่อสู้แย่งชิงอำนาจ
เซี่ยอวิ๋นเริ่มต้องการมากขึ้นกว่าเดิม เขาไม่ได้ต้องการเพียงการสนับสนุนจากเฮ่อเยี่ยนชิงเท่านั้น
เขากำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง พลันรอยยิ้มก็จางหายไปเมื่อเฮ่อเยี่ยนชิงมาถึง
อีกฝ่ายมาพร้อมไอเย็นอันวุ่นวาย คงเร่งรีบเดินทางมา พอเห็นเซี่ยอวิ๋น สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้แสดงอาการออกมา
เฮ่อเยี่ยนชิงก้าวเร็ว ๆ ไปข้างกายเซี่ยซวี่ แตะขอบถ้วยดู เมื่อเห็นว่าชายังอุ่นอยู่จึงวางขนมที่ถือมาไว้ตรงหน้านาง
เซี่ยซวี่รู้ว่าเขาไปซื้อขนมมา ต้องยอมรับว่าเฮ่อเยี่ยนชิงเป็นคนที่ดีกับนางมากคนหนึ่งในชีวิต
“ไปนานขนาดนี้เลยเหรอ?”
เฮ่อเยี่ยนชิงอธิบายว่า ระหว่างทางเจอสหายร่วมงานสองสามคน จึงพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง
ท่าทางของทั้งคู่เป็นธรรมชาติและสนิทสนม สีหน้าเซี่ยอวิ๋นพลันมืดครึ้มราวหมึก
เมื่อจัดการเรื่องของเซี่ยซวี่เรียบร้อยแล้ว เฮ่อเยี่ยนชิงก็หันไปหาเซี่ยอวิ๋น ประสานมือคารวะอย่างขอไปที “องค์ชายสาม เชิญทางนี้ครับ”
เซี่ยอวิ๋นมองเซี่ยซวี่ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากประดับรอยยิ้มไร้ที่ติเช่นเคย ก่อนลุกขึ้นยืน “ได้สิ”
สายตาเมื่อครู่ทำให้เฮ่อเยี่ยนชิงเกิดสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย