ภารกิจของเธอคือทำให้ทุกคนรักเธอ เปลี่ยนจุดจบในเนื้อเรื่องเดิมที่ถูกทอดทิ้งจนต้องเร่ร่อนอยู่ข้างถนน และได้รับมรดกของตระกูลฉิน
ตอนนั้นพ่อบ้านส่งเส้นผมของพวกเขาไปตรวจแล้ว ในคฤหาสน์กว้างขวางเงียบเหงาจึงเหลือเพียงสองคน
ฉินกวนหลานมองเซี่ยซวี่ พยายามมองหาร่องรอยของตัวเองจากคิ้วตางดงามของเธอ หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมีลูกได้
ใช่ว่าเขาไม่เคยคิดว่าอีกฝ่ายอาจเป็นแผนลวงที่คู่แข่งส่งมา หากเป็นอย่างนั้นจริงก็ต้องขอโทษด้วย เขาขอรับไว้ก็แล้วกัน
ถ้าเป็นลูกเขาก็ดีไป แต่ถึงไม่ใช่ เขาก็มีวิธีทำให้กลายเป็นลูกตัวเอง ในเมื่อส่งมาถึงที่แล้ว จะมีเหตุผลอะไรให้ปฏิเสธ?
ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนไม่มีใครมองออกว่าภายใต้ท่าทีสงบนั้นมีความคิดดำมืดราวพายุกำลังก่อตัวซ่อนอยู่
เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเขา เซี่ยซวี่ก็นั่งอยู่บนโซฟา มือทั้งสองประคองแก้ม ก่อนจะเหลือบมองเขาอย่างไม่ทุกข์ร้อน
มองอะไร? ต่อให้มองยังไง เธอก็เป็นลูกแท้ ๆ อยู่ดี
ฉินกวนหลานไม่รู้ว่ามานั่งใกล้เธอจนห่างกันไม่ถึงสองนิ้วตั้งแต่เมื่อไร จากมุมนี้เขามองเห็นแก้มเนื้อนุ่มละมุนของเธอ กลิ่นหอมหวานบางเบาลอยอบอวลอยู่รอบตัว ดูออกว่าเซี่ยอวิ๋นเลี้ยงเธอมาอย่างดี
เขาเริ่มรู้สึกดีกับเซี่ยอวิ๋นขึ้นมานิดหน่อย ทั้งที่ความทรงจำเกี่ยวกับเธอเลือนรางไปนานแล้ว เขาเอ่ยเสียงอ่อนลงอย่างคาดไม่ถึงว่า “ในจดหมายบอกว่าหนูชื่อเซี่ยซวี่ใช่ไหม?”
เซี่ยซวี่พยักหน้า
ปลายผมที่พลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหวเด้งขึ้นเล็กน้อย นุ่มนิ่มเหลือเกิน ฉินกวนหลานเอนหลัง แล้วเล่นปลายผมของเธออย่างไม่ค่อยซื่อตรงนัก