ทางฉินกวนหลานคอยจับตากระแสอยู่ตลอด แต่ก็ไม่มีคำพูดไหนที่ไม่เป็นผลดีกับเซี่ยซวี่ เรื่องภายนอกล้วนส่งผลกระทบต่อเซี่ยซวี่ไม่ได้ เธอกินเมื่อถึงเวลากิน นอนเมื่อถึงเวลานอน
เพียงแต่มีคนรายล้อมเธออยู่เต็มไปหมด
คนรับใช้จัดอาหารเช้าร้อน ๆ ที่เพิ่งทำเสร็จเต็มโต๊ะ «คุณหนู กินอันนี้สิคะ ซาลาเปาไส้น้ำตาล เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ ยังร้อนอยู่เลย»
เซี่ยซวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ขาทั้งสองข้างห้อยไม่ถึงพื้น เธอสวมชุดกระโปรงสีขาวเรียบง่าย ดูนุ่มนวล พาดตัวอยู่บนโต๊ะอย่างไร้เดียงสา ผมสลวยทิ้งตัวลงอย่างเรียบร้อย ดวงตาฉ่ำน้ำเหลือบมองพวกเขา «ขอบคุณค่ะ»
สวยจนใคร ๆ ก็อยากเก็บเธอไว้ในที่ปลอดภัย
คนกลุ่มนั้นใจละลายกันเป็นแถว
ประเทศรณรงค์ให้มีลูกไม่ใช่เหรอ? ถ้าพวกเขาอยากได้คนนี้มาเลี้ยงสักคนจะได้ไหม?
เซี่ยซวี่รู้สึกว่าพวกเขาแปลกประหลาดเหลือเกิน เงยหน้าทีไรก็สบเข้ากับดวงตาเป็นประกายเปี่ยมเมตตาของพวกเขา เธอจึงค่อย ๆ ก้มหน้าลง แล้วประคองซาลาเปากัดไปคำหนึ่ง
ซาลาเปาใหญ่กว่ามือทั้งสองข้างของเธอเสียอีก แถมยังอร่อยใช้ได้
«คุณหนู อย่ากินของหวานมากเกินไปตอนเช้านะคะ» พ่อบ้านเดินเข้ามาพร้อมนมอุ่นไขมันต่ำหนึ่งแก้ว ก่อนเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า «ดื่มนมสักหน่อย จะได้ช่วยเจือจางความหวานค่ะ»
เซี่ยซวี่จิบไปคำหนึ่ง
พ่อบ้านก็เปิดโหมดชื่นชมทันที «คุณหนูกินข้าวเรียบร้อยขนาดนี้ ถ้าคุณฉินเห็นเข้าต้องดีใจจนกระโดดโลดเต้นแน่เลยค่ะ»
เซี่ยซวี่: …
ตลอดทั้งเช้า พ่อบ้านกับคนรับใช้คนอื่น ๆ พากันพูดจาเอาอกเอาใจเธอด้วยน้ำเสียงแบบที่ใช้กล่อมเด็ก
ฉินกวนหลานลงมาข้างล่าง ตั้งแต่เซี่ยซวี่มาถึง เขาก็ตัดสินใจแล้วว่าจะทำงานจากบ้านเป็นหลัก ส่วนบริษัทจะพังไม่พังก็ช่างมัน