คนตรวจบันทึกข้อมูลเสร็จแล้วหันไปหาเซี่ยซวี่ ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็มีแก่นผลึกกองหนึ่งถูกโยนลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา
สายตาของเขาที่จับจ้องเซี่ยซวี่พลันถูกดึงกลับมา เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง แก่นผลึกมากมายขนาดนี้เชียว?
เขาเข้าใจความหมายของอวี้เฉิน จึงอึกอักอยู่สองสามที “ถึงอย่างนั้น...แต่ว่า...”
วินาทีถัดมา แก่นผลึกระดับสามหลายเม็ดก็หล่นลงมา บดบังความคิดของเขาจนหมดสิ้น อีกทั้งการลงทะเบียนคนธรรมดาคนหนึ่งให้เป็นผู้มีพลังพิเศษก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น เขาจึงแสร้งทำเป็นตรวจพวกเขาลวก ๆ แล้วส่งกุญแจให้อวี้เฉิน
เขากวาดตามองรอบ ๆ ก่อนขยับเข้าไปกระซิบว่า “เขตตะวันออกหนึ่ง หมายเลข 28 เขตนั้นเป็นที่พักที่ดีที่สุดในฐานของเรา”
จากแก่นผลึกจำนวนมากที่อวี้เฉินหยิบออกมา ก็พิสูจน์ฝีมือของเขาได้มากพอแล้ว
“ขอบคุณครับ” อวี้เฉินรับกุญแจมา ก่อนจะจูงเซี่ยซวี่ออกไป
หลังพวกเขาเดินจากไป คนตรวจก็ถูจมูกตัวเอง แปลกจัง ผู้ชายตัวโตอย่างเขาทำไมถึงหอมขนาดนี้นะ?
ภายในฐานแตกต่างจากโลกภายนอกราวฟ้ากับเหว ดูสงบสุขจนชวนให้รู้สึกถึงภาพวันก่อนวันสิ้นโลกอยู่ราง ๆ
เซี่ยซวี่มองไปรอบ ๆ ทันใดนั้น หลังมือก็ถูกลูบไล้อย่างชวนให้คิด
เธอก้มลงมอง มือข้างนั้นไม่มีทีท่าว่าจะหยุด กลับสอดประสานเข้ามาระหว่างนิ้วต่อหน้าต่อตาเธอ เซี่ยซวี่เงยหน้ามองอวี้เฉินอย่างพูดไม่ออก
หน้ากากปิดบังใบหน้าของเธอได้ แต่ปิดบังดวงตาไม่ได้ นัยน์ตากลมโตเป็นประกาย หางตาเรียวเชิดขึ้นเล็กน้อย แววตาพร่างพรายชุ่มฉ่ำราวกับมีม่านหมอก ทั้งใสกระจ่างและเย้ายวน