เพราะข้อความบอกรักไม่มีลูกเล่นอะไร แค่เดาด้วยนิ้วเท้าก็รู้ว่าจะส่งให้ใคร ทั้งยังไม่มีอะไรชวนประหลาดใจ ผู้กำกับหวังจึงโบกมือยกเลิกไปเสีย
เขาคิดแผนใหม่ขึ้นมาอีกอย่าง คืนนั้นพวกเขาก็ได้รับข่าวว่าต้องเตรียมของขวัญให้แขกรับเชิญต่างเพศคนหนึ่ง
ยามค่ำคืน ดวงดาวประปรายจางแสง เมฆขาดลอยผ่านจันทร์เสี้ยว
«ฉันกลับมาแล้ว!» ศูนย์สามห้าที่หายไปนานสวมสูทตัวเล็ก ดูราวกับนักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จ ท่าทางหยิ่งผยองสุดขีด
เห็นเซี่ยซวี่ไม่สนใจ มันก็จงใจเดินวนไปวนมาในพื้นที่ «สังเกตไหมว่าฉันมีอะไรไม่เหมือนเดิม?»
เซี่ยซวี่กำลังจะหลับอยู่แล้ว แต่ถูกมันกวนจนตื่น จึงไม่มีแก่ใจจะสนใจอะไรทั้งนั้น เธอย้อนถาม «ไม่เหมือนเดิมตรงไหน?»
«โฮสต์ ลองมองดี ๆ สิ!» ศูนย์สามห้าอวดชุดของตัวเองต่อหน้าสายตาเอือมระอาของเซี่ยซวี่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างเอื่อยเฉื่อย «สองสามวันนี้ฉันไปถ่ายทอดประสบการณ์ให้ระบบอื่นมา ระบบชั้นยอดไปที่ไหนก็มีแต่คนต้อนรับ พวกนั้นเรียกฉันว่ารุ่นพี่ แถมยังขอให้ฉันแบ่งปันเคล็ดลับความสำเร็จให้ด้วย»
มันนั่งไขว่ห้างแล้วกระดิกขาไปมา ราวกับไม่เห็นชื่อเสียงจอมปลอมเหล่านี้อยู่ในสายตา
«ตอนนี้ฉันเป็นรุ่นพี่แล้ว แน่นอนว่าต้องบอกพวกนั้นหมดสิ โฮสต์ไม่รู้หรอกว่าพวกนั้นเลื่อมใสฉันขนาดไหน!»
ส่วนเรื่องที่มันรีดเอาแต้มจากระบบแต่ละตัวไป 50 แต้ม มันกลับไม่พูดถึงสักคำ
ระบบที่ไม่มีโฮสต์พวกนั้นไม่รู้หรอกว่าการเลี้ยงโฮสต์คนหนึ่งต้องใช้แต้มมากแค่ไหน ไม่แน่ว่าสักวันหนึ่งอาจได้ใช้ก็ได้