เธอขานรับเบา ๆ แต่หลังเก็บของเสร็จก็ไม่ได้รีบร้อนกลับ กลับหันไปมองเซี่ยซวี่ที่กำลังฟุบเล่นโทรศัพท์อยู่บนโต๊ะกลาง ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งก็ละสายตาไม่ได้
ราวกับถูกอะไรบางอย่างดลใจ เธอถามออกไปอย่างเป็นธรรมชาติว่า “อยากไปเที่ยวกับฉันไหม?”
คนสองคนที่กำลังชงชาอยู่ข้าง ๆ ชะงักมือพร้อมกัน
ยังจะชงชาบ้าบออะไรอีกล่ะ พวกเธอมาอยู่ตรงนี้ก็เพื่อดูเซี่ยซวี่ไม่ใช่หรือ? ไม่อย่างนั้นออกไปเที่ยวข้างนอกไม่ดีกว่าหรือไง?
เซี่ยซวี่เอียงศีรษะที่หนุนอยู่บนแขน ใบหน้างามพริ้มเพรา เมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายพูดกับตัวเอง ก็คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปฏิเสธอย่างสุภาพ
สถานที่ที่เต็มไปด้วยบรรยากาศทางวิชาการแบบนั้นไม่เหมาะกับเธอ
【ไม่น่าเชื่อว่าสวี่หลิงอินจะพูดคำว่าไปเที่ยวออกมาได้ โครงการวิจัยของเธอโด่งดังไปทั่วประเทศและต่างประเทศ แล้วปล่อยให้เบบี๋ไปดูแบบนั้นเลยเหรอ?】
【เบบี๋แค่เดินสองก้าวก็เหนื่อยแล้ว อย่าหวังว่าจะออกจากบ้านเลย】
【พวกเธอพูดความจริงแบบไม่ไว้หน้ากันเลยนะ】
【ฮ่า ๆ อวี๋ลี่กับจวงเข่อเหยียนหยุดนิ่งไปแล้วหรือไง?】
สวี่หลิงอินเข้าใจดี อย่างไรการทดลองของเธอก็น่าเบื่อจริง ๆ อีกทั้งยังกลัวว่าเซี่ยซวี่จะอึดอัด จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ กล่าวลาแล้วออกไป ส่วนอีกสองคนที่อยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจโล่งอก แต่เห็นได้ชัดว่าดีใจเร็วเกินไป
“ซวี่ซวี่ ไปฐานของฉันไหม” ฉีหลินงอเข่าลงนั่งยอง ๆ ข้างเซี่ยซวี่ เจตนาชัดเจนทั้งยังเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นและจริงใจ
ต่างคนต่างใช้ความสามารถของตัวเอง ก็ปกติไม่ใช่หรือไง?
เขาพูดชมฐานของตัวเองเสียยืดยาว นาน ๆ ทีถึงกับเอ่ยปากอวยไม่หยุด ระหว่างที่เขาพูด เซี่ยซวี่กลับมองข้ามไหล่เขาไปเห็นผู้กำกับหวังที่แสร้งทำเป็นเดินผ่านอย่างไม่ตั้งใจ ยิ้มกว้างพลางขยิบตาให้เธอ