สืออวี่ไป๋ถามตรง ๆ ว่า “ในบรรดาแขกรับเชิญ มีใครที่คุณชอบเป็นพิเศษไหม?”
“มีสิ”
จวงเข่อเหยียนตอบแทบไม่ต้องคิด ขณะสืออวี่ไป๋ตั้งใจเงี่ยหูฟัง เธอก็เอ่ยชื่อหนึ่งออกมาอย่างไม่ระแวดระวัง “ซวี่ซวี่”
ทันทีที่พูดจบ บรรยากาศรอบตัวก็แปรเปลี่ยนเป็นประหลาดอยู่บ้าง
เธอสังเกตเห็นสืออวี่ไป๋หันมามอง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอคิดไปเองหรือเปล่า เมื่อครู่ใบหน้าของเขายังเรียบเฉย แฝงความรู้สึกแบบเพื่อนร่วมทีมอยู่บ้าง แต่ตอนนี้แม้สีหน้าจะไม่เปลี่ยน ทว่าราวกับระยะห่างระหว่างพวกเขาถ่างออกไปไกลนับแสนลี้ในพริบตา
“จู่ ๆ ก็รู้สึกไม่ค่อยสบาย กลับกันเถอะ”
จวงเข่อเหยียน: ?
เดี๋ยวนะ คนคนนี้เปลี่ยนสีหน้าเร็วเกินไปหรือเปล่า?
ตรงไหนที่ดูไม่สบายกัน??
【สองคนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเพิ่งรู้จักกันหมาด ๆ แทบจะเขียนคำว่าไม่สนิทแปะไว้บนหน้าอยู่แล้ว】
【ฮ่า ๆ ๆ ขำจนบินได้เลย หลังจวงเข่อเหยียนพูดจบ สีหน้าสืออวี่ไป๋ก็เปลี่ยนวูบไปทันที】
【เพิ่งสังเกตว่าคุณหนูกับศาสตราจารย์สือหน้าตาดีขนาดนี้ โดดเด่นท่ามกลางฝูงชนสุด ๆ】
【ก่อนหน้านี้มัวแต่มองเบบี๋อยู่น่ะสิ ยังไงแขกรับเชิญทุกคนก็ผ่านการคัดเลือกมาอย่างดี ย่อมมีจุดเด่นของตัวเองกันทั้งนั้น】
【พวกเขาจะกลับบ้านแห่งความรักแล้ว ฉันขอไปดูไลฟ์ห้องอื่นก่อน】
ความจริงแล้วอีกสองคู่ก็แทบไม่ต่างกัน ไม่มีใครคิดจะออกเดตกับอีกฝ่าย พอทำภารกิจเสร็จก็รีบกลับกันทันที
วิลล่าหลังงามสไตล์ชนบทอังกฤษกระจายตัวอยู่ท่ามกลางแมกไม้เขียวชอุ่ม ดูสดชื่นและไม่ซ้ำซาก ผนังปูนฉาบสีขาวรับกับหลังคากระเบื้องสีแดงอ่อนอย่างลงตัว ครั้นยามโพล้เพล้มาเยือน แสงทองก็สาดอาบทั่วลานบ้าน